Psittacosaurus — Afbeelding niet beschikbaarPsittacosaurus
Betekenis van de naam«Papegaaireptiel»
- Leefde
- Vroege Krijt periode
- Dieet
- Planteneter
- Voor het eerst gevonden
- 1922
- Gevonden in
- Mongolië
Psittacosaurus is een planteneter uit de sectie ‘Krijt’. Leefde: Vroege Krijt periode. Afmetingen: lengte 1,6 m, hoogte 0,7 m, gewicht 18 kg. Voor het eerst gevonden in 1922, Mongolië. De naam betekent ‘Papegaaireptiel’. In de gevechten op onze site verslaat hij 18 van de 132 tegenstanders.
Psittacosaurus is een geslacht van dinosauriërs, behorend tot de Ceratopia, dat zijn naam te danken heeft aan de scherp gebogen snavel, die leek op die van een papegaai. Binnen het geslacht zijn twintig soorten benoemd. Die leefden zo'n 125-110 miljoen jaar geleden, in het Vroeg-Krijt. Restanten van deze dinosauriërs zijn gevonden in Mongolië, Noord- en West-China, Thailand en Centraal-Rusland.
In 1922 vond een Mongoolse chauffeur van de expeditie naar Mongolië van het American Museum of Natural History, Wong, bij Artsa Bogdo het skelet van een nog onbekende dinosauriër.
Alle soorten van Psittacosaurus hebben een matig grote kop met een hoge snuit, een tamelijk korte staart en vrij korte voorpoten zodat ze vermoedelijk naar keuze op twee of vier poten konden lopen. Een studie van Phil Senter uit 2007 concludeerde dat de vorm van de hand niet toestond dat de voorpoot zich met kracht afzette. De handen zouden slechts gebruikt kunnen zijn om iets te grijpen en niet eens om te graven. Echter, een studie door Zhao Qi stelde vast dat bij jonge dieren de armen veel langer waren. Psittacosaurus en Hongshanosaurus zouden afstammen van een op vier poten lopende voorouder en alleen volwassen dieren zouden overwegend tweevoetig zijn.
De verschillen tussen de soorten zijn in de meeste gevallen slechts gering. Dat geldt ook voor de grootte: de volwassen exemplaren hebben een lichaamslengte van tussen de negentig en honderdzestig centimeter. Dit wijst op een gewicht van tussen de vijf en achttien kilogram. Een uitzondering is mogelijkerwijs P. sibiricus. Volgens persberichten hebben sommige exemplaren uit Siberië een veel aanzienlijker lengte van ruim zes meter.
De typesoort Psittacosaurus mongoliensis is te herkennen aan een kleine driehoekige fossa antorbitalis en een opstaande rand van het prefrontale. P. sinensis heeft een bredere schedel met uitwaaierende bovenste slaapvensters, gemiddeld minder tanden, een kleiner hoorntje op de neergaande tak van het postorbitale, zeer lange jukbeenhoorns en mist een zijvenster in de korte onderkaak. Bij P. xinjiangensis draait de snijrand van de tand naar de binnenzijde, de jukbeenhoorn is vooraan platter en het achterblad van het darmbeen is langgerekter. P. meileyingensis heeft een ronde kop, een ruwe plek op het quadratojugale en een uitstekende horizontale richel op de onderkaak. Psittacosaurus neimongoliensis onderscheidt zich door een korte onderkaak, overigens gedeeld door P. ordosensis. P gobiensis heeft vijf unieke afgeleide eigenschappen. Er vindt zich een kleine piramidevormige hoorn op de neergaande tak van het postorbitale, vlak naast de opgaande tak van het jukbeen. Onder die hoorn bevindt zich over beide takken een driehoekige uitholling. De neergaande tak van het postorbitale heeft minimaal een dikte overdwars die de helft bedraagt van de breedte in zijaanzicht van het uitsteeksel. Aan de achterkant van de onderkaak maakt het retroarticulair uitsteeksel naar achteren en binnen een hoek van 40° met de kaakas. De tanden boven en onder hebben aan buitenkant en binnenkant dun email dat niet de hele tand bedekt. Psittacosaurus amitabha onderscheidt zich door een langere snuit, een bollere kop, een korter onderste slaapvenster, vijf gaten in een boog op de praemaxilla, een achterste tak van het bovenkaaksbeen die rond de tandrij buigt, een vierkante uitholling rond de fenestra antorbitalis en een palpebrale met een duidelijke tongvormige achterste tak.
Gebaseerd op materiaal van Wikipedia ·Artikel op Wikipedia ·Tekst beschikbaar onder CC BY-SA 4.0








