GiraffatitanGiraffatitan — Afbeelding niet beschikbaar
Jura · 201–145 miljoen jaar geleden

Giraffatitan

Betekenis van de naam«Titanische giraf»

Lengte23 m
Hoogte15 m
Gewicht15 t
Leefde
Late Jura-periode
Dieet
Planteneter
Voor het eerst gevonden
1914
Gevonden in
Tanzania

Giraffatitan is een planteneter uit de sectie ‘Jura’. Leefde: Late Jura-periode. Afmetingen: lengte 23 m, hoogte 15 m, gewicht 15 t. Voor het eerst gevonden in 1914, Tanzania. De naam betekent ‘Titanische giraf’. In de gevechten op onze site verslaat hij 127 van de 132 tegenstanders.

Giraffatitan is een geslacht van sauropod-dinosaurussen dat leefde tijdens de late Jura-periode (Kimmeridgian-Tithonian-stadia) in wat nu de Lindi-regio, Tanzania is.

Het werd oorspronkelijk genoemd als een Afrikaanse soort Brachiosaurus (B. brancai), maar dit is sindsdien verplaatst naar zijn eigen geslacht. Giraffatitan stond tientallen jaren bekend als de grootste dinosaurus, maar recente ontdekkingen van verschillende grotere dinosaurussen bewijzen het tegendeel; gigantische titanosauriërs lijken Giraffatitan te hebben overtroffen in termen van enorme massa. Ook wordt geschat dat de sauropod-dinosaurus Sauroposeidon groter en mogelijk zwaarder is dan Giraffatitan.

Tussen 1914 en de jaren negentig werd beweerd dat Giraffatitan de grootste bekende dinosaurus was (de mogelijk grotere maar verloren Maraapunisaurus negerend) en dus het grootste landdier in de geschiedenis. In het laatste deel van de twintigste eeuw lijken verschillende reusachtige titanosauriërs Giraffatitan te overtreffen in termen van enorme massa. Giraffatitan en Brachiosaurus zijn echter nog steeds de grootste sauropoden die bekend zijn uit relatief compleet materiaal.

Alle maatschattingen voor Giraffatitan zijn gebaseerd op het in Berlijn gemonteerde skelet, dat gedeeltelijk is opgebouwd uit authentieke botten. Deze zijn grotendeels afkomstig van exemplaar HMN SII, een subvolwassen persoon tussen de 21,8 en 22,46 meter lang en ongeveer twaalf meter lang. De vaak genoemde lengte van 22,46 meter is van Werner Janensch, de Duitse wetenschapper die Giraffatitan beschreef, en was het resultaat van een simpele optelfout: het juiste getal had 22,16 meter moeten zijn. Massaschattingen zijn problematischer en varieerden historisch gezien sterk van slechts 15 ton (17 short tons) tot wel 78 ton (86 short tons). Deze extreme schattingen worden nu als onwaarschijnlijk beschouwd vanwege gebrekkige methodologieën. Er zijn ook veel van dergelijke schattingen, want het skelet bleek een onweerstaanbaar onderwerp voor onderzoekers die hun nieuwe meetmethoden wilden testen. De eerste berekeningen zijn wederom gemaakt door Janensch. In 1935 gaf hij een volume van 32 m³ voor exemplaar SII en van 25 m³ voor exemplaar SI, een kleiner individu. Het is niet bekend hoe hij aan deze cijfers is gekomen. In 1950 noemde hij een gewicht van veertig ton voor het grotere skelet. In 1962 mat Edwin Harris Colbert een volume van 86.953 m³. Uitgaande van een dichtheid van 0,9 resulteert dit in een gewicht van 78.258 kilogram. Colbert had een museummodel, verkocht aan het publiek, in het zand gestoken en zag hoe het volume erdoor verplaatst werd. Gregory S. Paul nam in 1988 aan dat het naar zijn mening onrealistisch hoge aantal werd veroorzaakt door het feit dat dergelijke modellen vroeger erg opgeblazen waren in vergelijking met de werkelijke bouw van het dier. In 1980 publiceerden Dale Alan Russell et al een veel lager gewicht van 14,8 ton door extrapolatie van de diameter van de humerus en het dijbeen. In 1985 kwam dezelfde onderzoeker uit op 29 ton door te extrapoleren vanaf de omtrek van deze botten. In 1985 vond Robert McNeill Alexander een waarde van 46,6 ton toen hij een speelgoedmodel van het British Museum of Natural History in het water stak.

Meer recente schattingen op basis van modellen die zijn gereconstrueerd op basis van botvolumemetingen, die rekening houden met de uitgebreide, gewichtsverminderende luchtzaksystemen die aanwezig zijn in sauropoden, en de geschatte spiermassa, liggen in het bereik van 23,3–39,5 ton (25,7–43,5 short tons). In 1988 mat G.S. Paul een volume van 36.585 m³ door een speciaal geconstrueerd model in het water te steken. Hij schatte een gewicht van 31,5 ton, uitgaande van een lage dichtheid. In 1994/1995 een gewicht van 40 ton geëxtrapoleerd uit de botomtrek van de ledematen. In 1995 werd een laserscan van het skelet gebruikt om een virtueel model te bouwen van eenvoudige geometrische vormen, met een volume van 74,42 m³ en uiteindelijk een gewicht van 63 ton. In 2008 herzag Gunga het volume, gebruikmakend van complexere vormen, tot 47,9 m³. Donald Henderson gebruikte in 2004 een computermodel dat een volume van 32.398 m³ en een gewicht van 25.789 kilogram berekende. Nieuwere methoden gebruiken de dikte van de botwand.

Giraffatitan was een sauropode, een van een groep vierpotige, plantenetende dinosaurussen met lange nekken en staarten en relatief kleine hersenen. Het had een girafachtige bouw, met lange voorpoten en een zeer lange nek. De schedel had een hoge boog voor de ogen, bestaande uit de benige neusgaten, een aantal andere openingen en "spatulaire" tanden (die op beitels lijken). De eerste teen van zijn voorpoot en de eerste drie tenen van zijn achterpoten waren geklauwd.

Gebaseerd op materiaal van Wikipedia ·Artikel op Wikipedia ·Tekst beschikbaar onder CC BY-SA 4.0

Vechten met

Meer uit deze rubriek