IchtiozaurIchtiozaur — Obraz niedostępny
Stworzenia morskie

Ichtiozaur

Znaczenie nazwy«Jaszczurka rybna»

Długość3 m
Żył
Wczesny okres jurajski
Pierwsze znalezisko
1812
Znaleziony w
Anglia

Ichtiozaur należy do działu „Stworzenia morskie”. Żył: wczesny okres jurajski. Rozmiary: długość 3 m. Pierwsze znalezisko: 1812, Anglia. Nazwa oznacza „Jaszczurka rybna”. Zwycięstwa w bitwach na naszej stronie: 3 z 23.

Ichtiozaury to rodzaj wymarłych gadów morskich wczesnego okresu jurajskiego, pierwszy opisany przedstawiciel rzędu ichtiozaurów. Jest to średniej wielkości zwierzę o długości 2-3,3 m z wydłużonymi szczękami. Nazwa została mu nadana ze względu na silne podobieństwo do ryb. Pierwszy kompletny szkielet został odkryty w Wielkiej Brytanii na początku XIX wieku przez Mary Anning. Od czasu odkrycia odkryto setki okazów ichtiozaurów, w tym kompletne szkielety. Niektóre z nich mają skamieniałą skórę, w tym bardzo rzadkie odciski płetwy ogonowej i grzbietowej. Skamieliny ichtiozaurów znaleziono w Wielkiej Brytanii, Szwajcarii i Belgii.

Ichtiozaur został znaleziony w Lyme Regis w Dorset przez paleontolog-amator Mary Anning w 1812 roku, gdy miała zaledwie 12 lat. Od tego czasu biznesem Anning przez resztę jej życia było zbieranie i sprzedawanie skamieniałości rzadkim kolekcjonerom. Oprócz ichtiozaura znalazła pierwszego plezjozaura, a także kości pterozaura. Chociaż Anning była amatorką, wykonywała również profesjonalne szkice i opisy próbek, które czerpała z ziemi. Wiele lat po śmierci Anning, jeden z gatunków ichtiozaurów, Ichthyosaurus anningae, został nazwany na jej cześć.

Pierwszy naukowy opis ichtiozaura został opracowany w 1821 r. przez angielskich geologów Henry'ego de la Béche i Williama Daniela Conibera. Nadali mu nazwę oznaczającą „jaszczurkę rybną” – pomimo podobieństwa do ryby, zwierzę to było gadem. Ichtiozaur pospolity był pierwszym badanym gatunkiem ichtiozaura.

W 1835 r. Blainville wyznaczył cały szereg wymarłych gadów morskich jako ichtiozaury, podkreślając w ten sposób znaczenie jej pierwszego odkrytego przedstawiciela.

Odlegli przodkowie wszystkich ichtiozaurów przeszli na życie wodne we wczesnym triasie. W procesie ewolucji ichtiozaur nabrał cech anatomicznych, które nie były charakterystyczne dla gadów lądowych - płetw i opływowego kształtu ciała - co czyniło go doskonałym pływakiem. Ichtiozaur całkowicie stracił połączenie z lądem, całe życie spędził w morzu, unosząc się na powierzchnię wody tylko po to, by oddychać powietrzem. Długość ichtiozaura mieściła się w granicach 3,5 m, była znacznie gorsza od swoich spokrewnionych członków zakonu, wśród których byli tacy olbrzymy, jak 12-metrowy ciemny-dontozaur, 15-metrowy shonizaur i 20-metrowy (! ) Szastazaur.

Ichtiozaur był drapieżnikiem, badanie jego koprolitów (odchodów kopalnych) i zawartości skamieniałych żołądków wykazało, że dieta tego gada składała się wyłącznie ze średnich ryb i kałamarnic. Duże zaokrąglone oczodoły świadczą o ważnej roli wzroku w życiu zwierzęcia. Twarda budowa kości, z których zbudowane jest ucho, sugeruje, że ichtiozaur również polegał na słuchu podczas polowania. Wyczuwając wibracje w wodzie, ichtiozaur mógł dosłownie „słyszeć” zdobycz z dużej odległości.

Istnieje kilka niesamowitych okazów małych ichtiozaurów zamrożonych w macicy dorosłych podczas porodu. Oznacza to, że ichtiozaur nie składał jaj, ale był żyworodny. Młode urodziły się już wystarczająco uformowane. W tym samym czasie, podobnie jak walenie, ichtiozaury rodziły się najpierw ogonem, aby nie dusiły się, opuszczając łono matki. Istnieje skamielina bliskiego krewnego ichtiozaura - wczesnojurajskiego stenopterygium - która również wskazuje na narodziny młodego.

Na podstawie materiałów z Wikipedii ·Artykuł w Wikipedii ·Tekst dostępny na licencji CC BY-SA 4.0

Walcz z

Więcej z tego działu