ZaurofaganaksZaurofaganaks — Obraz niedostępny
Jura · 201–145 mln lat temu

Zaurofaganaks

Znaczenie nazwy«Pan zjadaczy jaszczurek»

Długość13 m
Wysokość4,1 m
Waga4 t
Żył
Okres późnej jury
Dieta
Drapieżnik
Pierwsze znalezisko
1995
Znaleziony w
USA

Zaurofaganaks to drapieżnik z działu „Jura”. Żył: okres późnej jury. Rozmiary: długość 13 m, wysokość 4,1 m, waga 4 t. Pierwsze znalezisko: 1995, USA. Nazwa oznacza „Pan zjadaczy jaszczurek”. Zwycięstwa w bitwach na naszej stronie: 113 z 132.

Zaurofaganaks to rodzaj dużego allozaura dinozaura z formacji Morrison z późnej jury (ostatni wiek kimerydu, około 151 milionów lat temu) w Oklahomie w Stanach Zjednoczonych.

Niektórzy paleontolodzy uważają go za młodszy synonim i gatunek allozaura (jako A. maximus). Zaurophaganax reprezentuje bardzo dużego allozaura Morrisona, charakteryzującego się poziomymi blaszkami u podstawy grzbietowych kolców nerwowych nad wyrostkami poprzecznymi oraz szewronami „rozdrabniającymi mięso”. Był największym lądowym mięsożercą Ameryki Północnej w późnej jurze, osiągając 10,5 metra (34 stopy) długości i 2,7–3,8 ton metrycznych (3,0–4,2 ton amerykańskich) masy ciała.

Identyfikacja Saurophaganax jest kwestią sporną. Został opisany jako własny rodzaj lub gatunek allozaura: Allosaurus maximus. Najnowszy przegląd podstawnych tetanuranów z 2004 roku zaakceptował Saurophaganax jako odrębny rodzaj. Ewentualny materiał Saurophaganax z Nowego Meksyku może wyjaśnić status rodzaju.

Saurophaganax był największym mięsożercą znalezionym w formacji Morrison, większym niż oba jego współczesne Torvosaurus tanneri i Allosaurus fragilis , osiągając 10,5 metra (34 stopy) długości i 2,7–3,8 ton metrycznych (3,0–4,2 ton amerykańskich) masy ciała. Skamieliny znane z Saurophaganax (zarówno możliwy materiał z Nowego Meksyku, jak i materiał z Oklahomy) są znane z członka Brushy Basin, który jest najnowszą częścią formacji Morrison, co sugeruje, że ten rodzaj był albo zawsze rzadki, albo po raz pierwszy pojawił się raczej późno w jurze. Ze względu na rzadkość odkrytych szczątków niewiele wiadomo o jego zachowaniu.

Formacja Morrison to sekwencja płytkich osadów morskich i aluwialnych, które według datowania radiometrycznego mają wiek od 156,3 mln lat (Ma) u podstawy do 146,8 mln lat u szczytu, co umieszcza ją w późnym oksfordzkim, kimerydzkim i wczesne etapy tytonu późnej jury. Formacja ta jest interpretowana jako półsuche środowisko z wyraźnymi porami deszczowymi i suchymi. Basen Morrison, w którym żyły dinozaury, rozciągał się od Nowego Meksyku po Albertę i Saskatchewan i powstał, gdy prekursorzy przedniego pasma Gór Skalistych zaczęli nacierać na zachód. Osady z ich wschodnich zlewni były przenoszone przez strumienie i rzeki i osadzały się na bagnistych nizinach, jeziorach, kanałach rzecznych i terenach zalewowych. Formacja ta jest podobna wiekowo do formacji wapienia Solnhofen w Niemczech i formacji Tendaguru w Tanzanii. W 1877 formacja ta stała się centrum wojen o kości, rywalizacji w zbieraniu skamieniałości między wczesnymi paleontologami Othnielem Charlesem Marshem i Edwardem Drinkerem Cope.

Formacja Morrison rejestruje środowisko i czas zdominowane przez gigantyczne dinozaury zauropodów, takie jak barozaur, apatozaur, brontozaur, kamarazaur, diplodok i brachiozaur. Dinozaury, które żyły obok Saurophaganax i mogły służyć jako zdobycz, obejmowały roślinożerne ptasiomiedniczne Camptosaurus , Dryosaurus , Stegosaurus i Nanosaurus . Do drapieżników w tym paleośrodowisku należały teropody Torvosaurus , Ceratosaurus , Marshosaurus , Stokesosaurus , Ornitholestes i Allosaurus , które stanowiły od 70 do 75% okazów teropodów i znajdowały się na najwyższym poziomie troficznym sieci pokarmowej Morrison. Inne kręgowce, które dzieliły to paleośrodowisko, to ryby promieniopłetwe, żaby, takie jak Eobatrachus, salamandry, żółwie, sfenodonty, jaszczurki, krokodyle lądowe i wodne, takie jak Goniopholis, oraz kilka gatunków pterozaurów, takich jak Kepodactylus. W tym regionie obecne były wczesne ssaki, takie jak Fruitafossor , dokodonty , wieloguzkowce , symetrodonty i trikonodonty . Flora tego okresu została ujawniona przez skamieniałości zielonych alg, grzybów, mchów, skrzypów, sagowców, miłorzębów i kilku rodzin drzew iglastych. Roślinność była zróżnicowana, od nadrzecznych lasów paproci drzewiastych i paproci (lasy galeryjne), po sawanny paprociowe z okazjonalnymi drzewami, takimi jak drzewo iglaste podobne do araukarii Brachyphyllum . W Oklahomie Stovall odkrył znaczną liczbę okazów apatozaurów, które mogły stanowić potencjalną zdobycz dla dużego teropoda, takiego jak zaurofaganaks.

Na podstawie materiałów z Wikipedii ·Artykuł w Wikipedii ·Tekst dostępny na licencji CC BY-SA 4.0

Walcz z

Więcej z tego działu