Belemnitida — Afbeelding niet beschikbaarBelemnitida
Betekenis van de naam«Projectiel»
- Leefde
- Vroege Trias periode
- Voor het eerst gevonden
- 1546
- Gevonden in
- Duitsland
Belemnitida hoort bij de sectie ‘Zeedieren’. Leefde: Vroege Trias periode. Afmetingen: lengte 0,7 m. Voor het eerst gevonden in 1546, Duitsland. De naam betekent ‘Projectiel’. In de gevechten op onze site verslaat hij 0 van de 23 tegenstanders.
Belemnieten zijn vertegenwoordigers van de orde van uitgestorven ongewervelde dieren van de klasse van koppotigen. Belemnieten bestonden van het Trias tot het Krijt en bereikten hun hoogtijdagen in het Jura en het Krijt.
Belemnieten waren een belangrijke voedselbron voor veel Mesozoïcum zeedieren, zowel de volwassenen als de planktonische juvenielen, en speelden waarschijnlijk een belangrijke rol bij het herstructureren van mariene ecosystemen na het uitsterven van het Trias-Jura. Ze hebben mogelijk tussen de 100 en 1.000 eieren gelegd. Sommige soorten zijn mogelijk aangepast aan snelheid en zwommen in de turbulente open oceaan, terwijl andere in de rustigere kustzone (nearshore) leefden en zich van de zeebodem voedden. De grootste bekende belemniet, Megateuthis elliptica, had bewakers van 60 tot 70 cm (24 tot 28 inch).
Belemnieten waren coleoïden, een groep die inktvissen en octopussen omvat, en worden vaak gegroepeerd in de superorde Belemnoidea, hoewel de hogere classificatie van koppotigen vluchtig is en er geen duidelijke consensus is over hoe belemnieten verband houden met moderne coleoïden. Bewakers kunnen informatie geven over het klimaat, de habitat en de koolstofcyclus van de oude wateren die ze bewoonden. Bewakers zijn gevonden sinds de oudheid en zijn onderdeel geworden van de folklore.
Belemnieten hadden 10 haakarmen van min of meer gelijke lengte met zuignappen. De haken waren zelden groter dan 5 mm (0,20 inch) en namen toe in de richting van het middengedeelte van de arm, mogelijk omdat het middengedeelte de plaats is waar maximale kracht kan worden uitgeoefend bij het grijpen, of grotere haken aan de uiteinden van de arm vergrootten het risico van het verliezen van de arm. Met twee rijen haken die de hele breedte van de arm bedekken, zou een belemniet in totaal tussen de 100 en 800 haken kunnen hebben. Sommige haken hebben een spoor net boven de basis, maar dit kan een vervorming zijn door fossilisatie of voorbereiding van het materiaal. De chitineuze haken zijn onderverdeeld in drie secties: de basis - die plat of hol kan zijn - de schacht - die ofwel recht of gebogen naar boven uitsteekt - en de uncinus - die haak- of sabelachtig kan zijn. Over het algemeen waren ze in de vorm van een vishaak en waarschijnlijk was alleen de uncinus zichtbaar.
Verschillende haakvormen waren waarschijnlijk gespecialiseerd voor bepaalde taken, een sterk gehaakte uncinus was bijvoorbeeld ontworpen om de prooi met een constante hoek en kracht te steken, en dieper weg te zinken als de prooi probeerde weg te komen van de belemniet. Haakvormen en -vormen variëren van soort tot soort. In Chondroteuthis waren grote haken gebruikelijk in de buurt van de mond en werden ofwel gebruikt om kleine prooien te omringen of om in grote prooien te rammen; deze grote haken waren echter niet aanwezig in een klein exemplaar, wat aangeeft dat het een juveniel was - en de ontwikkeling van verschillende haken viel samen met een verschil in prooiselectie - of het exemplaar was een vrouwtje en de haken werden door mannetjes gebruikt voor mannetjes- gevechten tussen mannen of tijdens copulatie. In moderne haakdragende inktvissoorten hebben alleen volwassen mannetjes haken, wat wijst op een reproductief doel. Het is mogelijk dat de haken, analoog aan zuignappen, kunnen bewegen.
Gebaseerd op materiaal van Wikipedia ·Artikel op Wikipedia ·Tekst beschikbaar onder CC BY-SA 4.0








