Amargasaurus — Afbeelding niet beschikbaarAmargasaurus
Betekenis van de naam«Hagedis uit Amarga»
- Leefde
- Vroege Krijt periode
- Dieet
- Planteneter
- Voor het eerst gevonden
- 1984
- Gevonden in
- Argentinië
Amargasaurus is een planteneter uit de sectie ‘Krijt’. Leefde: Vroege Krijt periode. Afmetingen: lengte 9 m, hoogte 3,5 m, gewicht 4 t. Voor het eerst gevonden in 1984, Argentinië. De naam betekent ‘Hagedis uit Amarga’. In de gevechten op onze site verslaat hij 99 van de 132 tegenstanders.
Amargasaurus is een geslacht van plantenetende sauropode dinosauriërs dat tijdens het Vroege Krijt (Barremien) leefde in het gebied van het huidige Argentinië.
Tijdens de achtste expeditie van het project Jurassic and Cretaceous Terrestrial Vertebrates of South America, gefinancierd door de National Geographic Society, vond Guillermo Rougier in februari 1984 een skelet van een sauropode in het departement Picún Leufú. Bonaparte benoemde hiervoor een soort Amargasaurus groeberi in een in het Italiaans verschenen populair-wetenschappelijk boek Sulle Orme dei Dinosauri. De soortaanduiding eerde de Duits/Argentijnse paleontoloog Pablo Groeber. Wegens een gebrek aan voldoende beschrijving bleef dit echter een ongeldige nomen nudum.
De typesoort Amargasaurus cazaui werd in 1991 benoemd en beschreven door Leonardo Salgado en José Fernando Bonaparte. De geslachtsnaam verwijst naar het gebied waar het fossiel gevonden werd, de arroyo van La Amarga; de soortaanduiding eert de geoloog doctor Luis Cazau die in 1983 Bonaparte op het belang van de vindplaats wees.
Het holotype MACN-N 15 is gevonden in een laag van de La Amargaformatie die dateert uit het Barremien-Aptien, ongeveer 125 miljoen jaar oud. Het bestaat uit een gedeeltelijk skelet met schedel. Bewaard zijn gebleven de achterkant van de schedel inclusief hersenpan, een reeks van tweeëntwintig wervels van de staart en de rug, het heiligbeen, zeven staartwervels, een schouderblad, een ravenbeksbeen, een darmbeen, een linkerarm zonder hand en een linkerachterpoot zonder voet. Volgens een studie uit 2021 heeft het holotype geen grote individuele ouderdom. In 2007 werd specimen PV-6126-MOZ toegewezen, een achterste staartwervel.
In 1992 werd de hersenpan meer in detail beschreven.
In 1999 hernoemde Salgado Dicraeosaurus sattleri tot een Amargasaurus sattleri. Dat heeft weinig navolging gevonden.
Amaragasaurus werd ongeveer negen tot tien meter lang en was dus vrij klein voor een sauropode. Het gewicht is geschat op 2,6 ton.
Doordat van de schedel slechts het achterdeel bekend is, is deze lastig te interpreteren. Volgens de beschrijvers is er sprake van een extreme rotatie van de schedelelementen naar achteren rond de oogkas, zodanig dat het voorhoofdsbeen daarvan de achterrand vormt en het postorbitale de onderkant. Een opening achter de oogkas zou dan het bovenste slaapvenster zijn. Anders dan bij andere dinosauriërs zou die zich dan op de zijwand van de schedel bevinden in plaats van de bovenkant. De voorhoofdsbeenderen zijn met elkar vergroeid. Van de hersenpan hangen extreem lange en smalle processus basipterygoidei af, in achteraanzicht twee derden van de hoogte van de bewaarde lengte van de schedel vertegenwoordigend. Deze uitsteeksels worden normaal gezien als een verbinding met het verhemelte. Dat zou dan teven extreem naar voren en beneden moeten afhangen en daarmee ook de hele snuit. De grote lengte van de processus basipterygoidei doet een functie als vergrote aanhechting voor spieren vermoeden. De inhoud van de hersenholte is vierennegentig tot achtennegentig kubieke centimeter.
Een opvallend kenmerk van Amargasaurus is de dubbele rij zeer lange doornuitsteeksels, ofwel processus spinosi, op zijn nekwervels. De doornuitsteeksels van de nek zijn van de derde halswervel af gevorkt en hun metapofysen zijn extreem lang — op een voorste atlas-draaier-complex staat een lang maar enkelvoudig uitsteeksel. Ze hebben, boven een overdwars afgeplatte basis, een ronde dwarsdoorsnede en lopen taps toe tot een spitse punt. Deze takken staan omhoog en lopen evenwijdig aan elkaar. Vlak boven de basis is er een plotse knik naar achteren. De doornuitsteeksels zijn het langst op het midden van de nek, ongeveer de achtste halswervel, waar ze een lengte bereiken van zestig centimeter.
Gebaseerd op materiaal van Wikipedia ·Artikel op Wikipedia ·Tekst beschikbaar onder CC BY-SA 4.0







