OviraptorOviraptor — Afbeelding niet beschikbaar
Krijt · 145–66 miljoen jaar geleden

Oviraptor

Betekenis van de naam«Eierdief»

Lengte2 m
Hoogte1,3 m
Gewicht40 kg
Leefde
Late Krijt periode
Dieet
Vleeseter
Voor het eerst gevonden
1924
Gevonden in
Mongolië

Oviraptor is een roofdier uit de sectie ‘Krijt’. Leefde: Late Krijt periode. Afmetingen: lengte 2 m, hoogte 1,3 m, gewicht 40 kg. Voor het eerst gevonden in 1924, Mongolië. De naam betekent ‘Eierdief’. In de gevechten op onze site verslaat hij 27 van de 132 tegenstanders.

Oviraptor is een uitgestorven geslacht van theropode dinosauriërs, behorend tot de groep van de Maniraptora en meer bepaald de Oviraptorosauria, dat tijdens het Krijt, ongeveer 75 miljoen jaar geleden, leefde in het gebied van het huidige Mongolië.

De typesoort is in 1924 benoemd als Oviraptor philoceratops. Dit is de enige soort die tegenwoordig erkend wordt.

Oviraptor is alleen bekend van een enkel onvolledig skelet. Daardoor is het precieze uiterlijk van het dier onzeker. De meeste illustraties van Oviraptor laten in feite Citipati of een andere verwante soort zien waarvan de fossielen vroeger met die van Oviraptor verward werden.

Oviraptor had veel weg van een vogel. Hij was ook nauw aan de vogels verwant. Het was een vrij klein, anderhalf meter lang, warmbloedig dier met een verenkleed. Zijn handen waren tamelijk groot maar hij liep op zijn achterpoten. Hij had een korte tandeloze kop met een snavel. Wat hij daarmee at is niet zeker. Omdat het fossiel op een nest gevonden werd, dacht men eerst dat hij eieren roofde, vandaar de naam die "eierdief" betekent. Later werd begrepen dat het nest eieren van Oviraptor zelf moest zijn geweest. In plaats van eieren bestond het hoofdvoedsel misschien uit planten of schelpdieren.

Het fossiel van Oviraptor werd op 13 juli 1923 tijdens een van de beroemde Centraal-Aziatische Expedities van Roy Chapman Andrews in opdracht van het American Museum of Natural History door George Olsen ontdekt bij Sjabarach Oesoe ofwel de Flaming Cliffs, op een vindplaats met veel fossielen van de kleine planteneter Protoceratops. Het skelet werd aangetroffen boven op een nest met eieren.

Het holotype, AMNH 6517, is gevonden in lagen van de Djadochtaformatie die dateren uit het Campanien, ongeveer 80 tot 75 miljoen jaar oud. Het bestaat uit een gedeeltelijk skelet met schedel en onderkaken. Het fossiel is erg fragmentarisch en de platgedrukte schedel werd op enige afstand van de rest van het lichaam, de postcrania, gevonden dat ook al niet in verband lag. Dat omvatte de laatste negen halswervels, de eerste zeven ruggenwervels, ribben, losse processus uncinati (ribuitsteeksels), een schouderblad, een gedeeltelijk ravenbeksbeen, het vorkbeen, borstribben, een linkervoorpoot, een rechterhand en een stuk darmbeen. Achterpoten en staart ontbreken dus.

De ontdekking van het vorkbeen of furcula, een primeur wat de basale dinosauriërs betreft, had van groot belang kunnen zijn voor het debat over de oorsprong van de vogels omdat Gerhard Heilmann op het punt stond een invloedrijk boek te publiceren waarin hij stelde dat vogels geen dinosauriërs konden zijn juist omdat de laatsten dit vorkbeen, een samengroeiing van de sleutelbeenderen of clavicula, misten. Helaas, Osborn onderkende het element niet als zodanig; hij identificeerde het als het interclaviculum, een deelelement dat in feite vermoedelijk met de clavicula vergroeid is, wat de mogelijkheid openliet dat de echte sleutelbeenderen afwezig waren.

Gebaseerd op materiaal van Wikipedia ·Artikel op Wikipedia ·Tekst beschikbaar onder CC BY-SA 4.0

Vechten met

Meer uit deze rubriek