Castoroides — Afbeelding niet beschikbaarCastoroides
- Voor het eerst gevonden
- 1837
- Gevonden in
- Verenigde Staten van Amerika
Castoroides hoort bij de sectie ‘IJstijd’. Afmetingen: lengte 2 m, hoogte 0,6 m, gewicht 100 kg. Voor het eerst gevonden in 1837, Verenigde Staten van Amerika. In de gevechten op onze site verslaat hij 1 van de 11 tegenstanders.
Castoroides, of reuzenbever, is een uitgestorven soort van enorme bevers ter grootte van een beer die tijdens het Pleistoceen in Noord-Amerika leefde. Twee soorten worden momenteel erkend, C. dilophidus in het zuidoosten van de VS en C. ohioensis in de rest van zijn verspreidingsgebied. C. leiseyorum werd eerder beschreven vanuit het Irvingtonian van Florida, maar wordt nu als een ongeldige naam beschouwd. Alle exemplaren die eerder zijn beschreven als C. leiseyorum worden beschouwd als behorend tot C. dilophidus.
Soorten Castoroides waren veel groter dan moderne bevers. Hun gemiddelde lengte was ongeveer 1,9 m (6,2 ft), en ze konden zo groot worden als 2,2 m (7,2 ft). Het gewicht van de gigantische bever kan variëren van 90 kg (198 lb) tot 125 kg (276 lb). Dit maakt het het grootste bekende knaagdier in Noord-Amerika tijdens het Pleistoceen en de grootste bekende bever. Recente analyses suggereren dat ze minder wogen, dichter bij 77 kg (170 lb), maar dit is discutabel.
De achterpoten van de reuzenbever waren veel groter dan bij moderne bevers, terwijl de achterpoten korter waren. De staart was langer en was misschien niet peddelvormig zoals bij moderne bevers. Er kan alleen maar worden aangenomen dat zijn voeten waren voorzien van zwemvliezen zoals bij moderne soorten. De schedelstructuur van de gigantische bever suggereert dat hij deelnam aan uitgebreide onderwateractiviteiten, dankzij het vermogen om meer zuurstof in zijn longen op te nemen.
Een van de bepalende kenmerken van de reuzenbever waren hun snijtanden, die in grootte en vorm verschilden van die van moderne bevers. Moderne bevers hebben snijtanden met glad glazuur, terwijl de tanden van de gigantische bever een gestreept, getextureerd glazuuroppervlak hadden. Hun tanden waren ook veel groter, tot 15 cm (6 inch) lang.
Een ander groot verschil tussen de gigantische bever en de moderne bever is dat de grootte van zijn hersenen proportioneel kleiner was. Als gevolg hiervan heeft de gigantische bever mogelijk inferieure interacties in zijn omgeving gehad, evenals minder complexe patronen van gedachten en gedrag.
Castoroides-fossielen werden voor het eerst ontdekt in 1837 in een veenmoeras in Ohio, vandaar de soortnaam ohioensis. Catalogus nr.1195, Mus. Noorden. Ind. Hist. Soc. Goed bewaarde schedel van Castoroides ohioensis maar met de onderkaken verloren, beide jukbeenbogen ontbreken en de gezichtsdelen van de bovenkaak weggebroken; tandheelkundige serie compleet en in goede staat. Castoroides had snijtanden tot 15 cm lang met prominent geribbelde buitenoppervlakken. Deze sterke glazuurruggen zouden hebben gediend als dragers om zulke lange tanden te ondersteunen. Verder suggereert de diepe masseterische fossa van de onderkaak een zeer krachtige beet. Misschien hadden hun tanden zowel als houtsnijders als gutsen kunnen fungeren. Er is geen duidelijk bewijs dat de gigantische bever bomen heeft gekapt of dammen heeft gebouwd, maar een mogelijke lodge werd rond 1912 ontdekt in de buurt van New Knoxville, Ohio. Een deel van een gigantische beverschedel en de lodge bevonden zich in een veenlaag omringd door leem. In Ohio zijn er claims geweest van een mogelijke gigantische beverhut van 1,20 meter hoog en 2,20 meter in diameter, gevormd uit kleine jonge boompjes. De recente ontdekking van duidelijk bewijs voor het bouwen van loges in het verwante geslacht Dipoides geeft aan dat de gigantische bever waarschijnlijk ook lodges bouwde. Overblijfselen van de gigantische bever, samen met Paleo-indianen artefacten en de overblijfselen van de platkoppekari, de gigantische beer met het korte gezicht en het hert-eland werden gevonden in de Sheriden-grot in Wyandot County, Ohio.
Fossielen van Castoroides zijn geconcentreerd rond het middenwesten van de Verenigde Staten in staten in de buurt van de Grote Meren, met name Illinois en Indiana, maar exemplaren worden geregistreerd van Alaska en Canada tot Florida. In Canada worden fossielen van deze soort vaak gevonden in het Old Crow Basin, Yukon, en enkele exemplaren zijn bekend uit Toronto, Ontario en Indian Island, New Brunswick. Een tot nu toe over het hoofd gezien record uit 1891 van een Castoroides-schedel uit de buurt van Highgate, Ontario, is de vroegste voor Canada. In de regio Old Crow komen Castoroides-fossielen voor in afzettingen van het Sangamonian interglaciaal.
Gebaseerd op materiaal van Wikipedia ·Artikel op Wikipedia ·Tekst beschikbaar onder CC BY-SA 4.0







