Castoroides — Obraz niedostępnyCastoroides należy do działu „Epoka lodowcowa”. Rozmiary: długość 2 m, wysokość 0,6 m, waga 100 kg. Pierwsze znalezisko: 1837, USA. Zwycięstwa w bitwach na naszej stronie: 1 z 11.
Castoroides lub gigantyczny bóbr to wymarły rodzaj ogromnych bobrów wielkości niedźwiedzia, które żyły w Ameryce Północnej w plejstocenie. Obecnie rozpoznawane są dwa gatunki, C. dilophidus w południowo-wschodnich stanach USA i C. ohioensis w pozostałej części jego zasięgu. C. leiseyorum został wcześniej opisany od Irvingtonian z Florydy, ale obecnie jest uważany za nieprawidłową nazwę. Wszystkie okazy opisane wcześniej jako C. leiseyorum uważa się za należące do C. dilophidus.
Gatunki Castoroides były znacznie większe niż współczesne bobry. Ich średnia długość wynosiła około 1,9 m, a mogły rosnąć do 2,2 m (7,2 stopy). Waga gigantycznego bobra może wahać się od 90 kg (198 funtów) do 125 kg (276 funtów). To czyni go największym znanym gryzoniem w Ameryce Północnej w plejstocenie i największym znanym bobrem. Ostatnie analizy sugerują, że ważyły mniej, bliżej 77 kg (170 funtów), ale jest to dyskusyjne.
Tylne nogi bobra olbrzymiego były znacznie większe niż u współczesnych bobrów, podczas gdy tylne nogi były krótsze. Ogon był dłuższy i być może nie miał kształtu wiosła jak u współczesnych bobrów. Można jedynie przypuszczać, że jego stopy były błoną pławną, jak u współczesnych gatunków. Budowa czaszki gigantycznego bobra sugeruje, że uczestniczył on w przedłużonej aktywności podwodnej dzięki zdolności do pobierania większej ilości tlenu do płuc.
Jedną z cech charakterystycznych wielkiego bobra były ich siekacze, które różniły się wielkością i kształtem od tych u współczesnych bobrów. Współczesne bobry mają siekacze z gładką emalią, podczas gdy zęby olbrzymiego bobra mają prążkowaną, teksturowaną powierzchnię emalii. Ich zęby były również znacznie większe, do 15 cm (6 cali) długości.
Inną ważną różnicą między gigantycznym bobrem a współczesnym bobrem jest proporcjonalnie mniejszy rozmiar jego mózgu. W rezultacie gigantyczny bóbr mógł mieć gorsze interakcje w swoim środowisku, a także mniej złożone wzorce myśli i zachowań.
Skamieniałości Castoroides zostały po raz pierwszy odkryte w 1837 roku na torfowisku w Ohio, stąd epitet gatunkowy ohioensis. Katalog nr 1195, Mus. Północ. Hist. ind. Soc. Dobrze zachowana czaszka Castoroides ohioensis, ale z utraconymi żuchwami, brakiem łuków jarzmowych i oderwaniem części twarzowej szczęki; seria stomatologiczna kompletna iw dobrym stanie. Castoroides miał zęby tnące do 15 cm długości z wyraźnie prążkowanymi powierzchniami zewnętrznymi. Te mocne grzbiety szkliwa działałyby jak dźwigary podtrzymujące tak długie zęby. Co więcej, głęboki dół żwaczy żuchwy sugeruje bardzo silny zgryz. Być może ich zęby mogły służyć zarówno jako drwale, jak i żłobienia. Nie ma jednoznacznych dowodów na to, że gigantyczny bóbr ścinał drzewa lub budował tamy, ale prawdopodobnie żeremia została odkryta w pobliżu New Knoxville w stanie Ohio około 1912 roku. Część gigantycznej czaszki bobra i żeremie znajdowały się w warstwie torfu otoczonej gliną. W Ohio pojawiły się twierdzenia o możliwym gigantycznym żerowisku bobrów o wysokości czterech stóp i średnicy ośmiu stóp, utworzonym z małych sadzonek. Niedawne odkrycie wyraźnych dowodów na budowę żeremi w pokrewnym rodzaju Dipoides wskazuje, że gigantyczny bóbr prawdopodobnie również budował żeremia. W jaskini Sheriden w hrabstwie Wyandot w stanie Ohio znaleziono szczątki gigantycznego bobra wraz z artefaktami Paleo Indian i szczątkami pekari z płaską głową, gigantycznego niedźwiedzia o krótkiej twarzy i łosia jelenia.
Skamieliny Castoroides są skoncentrowane wokół środkowo-zachodnich Stanów Zjednoczonych w stanach w pobliżu Wielkich Jezior, szczególnie w Illinois i Indianie, ale okazy są rejestrowane od Alaski i Kanady po Florydę. W Kanadzie skamieniałości tego gatunku są powszechnie znajdowane w basenie Old Crow na Jukonie, a pojedyncze okazy znane są z Toronto w Ontario i Indian Island w Nowym Brunszwiku. Dotychczas przeoczony zapis z 1891 r. przedstawiający czaszkę Castoroidesa z okolic Highgate w Ontario jest najwcześniejszym w Kanadzie. W rejonie Old Crow skamieniałości Castoroides występują w osadach interglacjału Sangamońskiego.
Na podstawie materiałów z Wikipedii ·Artykuł w Wikipedii ·Tekst dostępny na licencji CC BY-SA 4.0







