Nosorożec włochaty — Obraz niedostępnyNosorożec włochaty
Znaczenie nazwy«Pusty ząb starożytności»
- Pierwsze znalezisko
- 1772
- Znaleziony w
- Rosja
Nosorożec włochaty należy do działu „Epoka lodowcowa”. Rozmiary: długość 3,8 m, wysokość 1,8 m, waga 2,5 t. Pierwsze znalezisko: 1772, Rosja. Nazwa oznacza „Pusty ząb starożytności”. Zwycięstwa w bitwach na naszej stronie: 9 z 11.
Nosorożec włochaty (Coelodonta antiquitatis) to wymarły gatunek nosorożca, który był powszechny w Europie i Azji w epoce plejstocenu i przetrwał do końca ostatniego zlodowacenia. Nosorożec włochaty był członkiem plejstoceńskiej megafauny.
Nosorożec włochaty pokryty był długimi, gęstymi włosami, które pozwalały mu przetrwać na ekstremalnie zimnym, surowym stepie mamuta. Miał masywny garb sięgający od ramienia i żywił się głównie roślinami zielnymi rosnącymi na stepie.
Znaleziono zmumifikowane zwłoki zachowane w wiecznej zmarzlinie oraz liczne szczątki kostne nosorożców włochatych. Wizerunki nosorożców włochatych można znaleźć wśród malowideł jaskiniowych w Europie i Azji.
Szczątki nosorożca włochatego były znane na długo przed opisem gatunku i były podstawą niektórych mitycznych stworzeń. Rdzenni mieszkańcy Syberii wierzyli, że ich rogi są pazurami gigantycznych ptaków. Czaszka nosorożca została znaleziona w Klagenfurcie w Austrii w 1335 roku i uważano, że jest to czaszka smoka. W 1590 r. został wykorzystany jako podstawa głowy na posągu dżdżownicy. Gotthilf Heinrich von Schubert podtrzymał przekonanie, że rogi są pazurami gigantycznych ptaków, i sklasyfikował zwierzę pod nazwą Gryphus antiquitatis, co oznacza „gryf starożytności”.
Jeden z najwcześniejszych opisów naukowych starożytnego gatunku nosorożca powstał w 1769 roku, kiedy przyrodnik Peter Simon Pallas napisał raport ze swoich wypraw na Syberię, gdzie w wiecznej zmarzlinie znalazł czaszkę i dwa rogi. W 1772 Pallas nabył głowę i dwie nogi nosorożca od miejscowych w Irkucku i nazwał gatunek Rhinoceros lenenesis (od rzeki Lena). W 1799 Johann Friedrich Blumenbach badał kości nosorożca ze zbiorów Uniwersytetu w Getyndze i zaproponował naukową nazwę Rhinoceros antiquitatis. Geolog Heinrich Georg Bronn przeniósł gatunek do Coelodonta w 1831 r. ze względu na różnice w budowie zębów z przedstawicielami rodzaju Rhinoceros. Nazwa ta pochodzi od greckich słów κοιλος (koilos, „pusty”) i ὀδούς (odoús „ząb”), od zagłębienia w budowie trzonowej nosorożca, co dało naukową nazwę Coelodonta antiquitatis, „pusty ząb starożytności”.
Nosorożec włochaty był najbardziej pochodną z rodzaju Coelodonta. Najbliższym wymarłym w stosunku do nosorożca włochatego jest Elasmotherium. Te dwie linie zostały podzielone w pierwszej połowie miocenu. Licząca 1,77 miliona lat mumia nosorożca Stephanorhinus może również reprezentować grupę siostrzaną Coelodonty.
Nosorożec włochaty mógł wywodzić się od eurazjatyckiego Coelodonta tologoijensis lub tybetańskiego Coelodonta thibetana”. W 2011 roku na zimnym płaskowyżu tybetańskim odkryto najstarszą znaną skamieniałość nosorożca włochatego, liczącą 3,6 miliona lat.
Badanie próbek DNA sprzed 40 000 do 70 000 lat wykazało, że jego najbliższym żyjącym krewnym jest nosorożec sumatrzański.
Dorosły nosorożec włochaty zwykle mierzy od 3 do 3,8 metra (10 do 12+1⁄2 stóp) od głowy do ogona, a jego szacowana waga wynosi około 1800-2700 kg (4000-6000 funtów) lub 2000 kg (4400 funtów). Dorastał do 2 m (6+1⁄2 stóp) wysokości w kłębie, mniej więcej tej samej wielkości co nosorożec biały. Jednomiesięczne cielę miało około 120 cm (3 stopy 11 cali) długości i 72 cm (2 stopy 4 cale) wysokości w kłębie. Dwa rogi były wykonane z keratyny, z jednym długim rogiem sięgającym do przodu i mniejszym rogiem między oczami. W porównaniu do innych nosorożców nosorożce włochate miały dłuższą głowę i ciało oraz krótsze nogi. Jego ramię było uniesione potężnym garbem, używanym do podtrzymywania masywnego przedniego rogu zwierzęcia. Garb zawierał również rezerwę tłuszczu, która pomagała przetrwać opustoszałe zimy na mamutowym stepie.
Zamrożone okazy wskazują, że długie futro nosorożca było czerwonawo-brązowe, z grubym podszerstkiem, który leżał pod warstwą długich, szorstkich włosów ochronnych, najgrubszych na kłębie i szyi. Krótsze włosy zakrywały kończyny, zapobiegając przywieraniu śniegu. Długość ciała kończyła się ogonem o długości od 45 do 50 centymetrów (18 do 20 cali) ze szczotką szorstkiego włosa na końcu. Samice miały dwie sutki na wymionach.
Czaszka miała długość od 70 do 90 cm (30 do 35 cali). Był dłuższy niż u innych nosorożców, przez co głowa była głęboko skierowana w dół, pochylona, podobnie jak u jego kopalnych krewnych Stephanorhinus hemiotoechus i Elasmotherium oraz nosorożca białego. Mocne mięśnie długiej kości potylicznej tworzyły jego staw skokowy i utrzymywał masywną czaszkę. Jego masywna dolna szczęka mierzyła do 60 cm (24 cale) długości i 10 cm (4 cale) wysokości.
Na podstawie materiałów z Wikipedii ·Artykuł w Wikipedii ·Tekst dostępny na licencji CC BY-SA 4.0







