TremarctinaeTremarctinae — Obraz niedostępny
Epoka lodowcowa · Od 2,6 mln lat temu

Tremarctinae

Długość3,4 m
Wysokość2 m
Waga1 t
Pierwsze znalezisko
1854
Znaleziony w
USA

Tremarctinae należy do działu „Epoka lodowcowa”. Rozmiary: długość 3,4 m, wysokość 2 m, waga 1 t. Pierwsze znalezisko: 1854, USA. Zwycięstwa w bitwach na naszej stronie: 7 z 11.

Tremarctinae lub niedźwiedzie krótkopyskie to podrodzina niedźwiedziowatych, która zawiera jednego żywego przedstawiciela, niedźwiedzia okularowego (Tremarctos ornatus) z Ameryki Południowej oraz kilka wymarłych gatunków z czterech rodzajów: niedźwiedź okularowy z Florydy (Tremarctos floridanus), olbrzym północnoamerykański niedźwiedzie krótkopyskie Arctodus (A. pristinus i A. simus), południowoamerykański olbrzymi niedźwiedź krótkopyski Arctotherium (w tym A. angustidens, A. vetustum, A. bonariense, A. wingei i A. tarijense) oraz Plionarctos (Plionarctos (P. edensis i P. harroldorum), uważany za przodka pozostałych trzech rodzajów. Spośród nich gigantyczne niedźwiedzie o krótkiej twarzy (Arctodus simus i Arctotherium angustidens) mogły być największymi drapieżnikami w obu Amerykach. Uważa się, że grupa powstała we wschodniej Ameryce Północnej, a następnie najechała Amerykę Południową w ramach Great American Interchange. Większość niedźwiedzi o krótkich twarzach wyginęła pod koniec plejstocenu.

Tremarctinae pochodzą z ich wspólnego przodka, Plionarctos, w środkowej hemfilii (najwcześniejszy późny miocen, ~10 lat) w Ameryce Północnej; Plionarctos jest ostatnio odnotowany we wczesnym Blancan (wczesny pliocen, ~3,3 mln lat temu). Wokół granicy miocenu i pliocenu (~5 mln lat temu) tremarktyny, wraz z innymi ursidami, doświadczyły wybuchowego promieniowania w różnorodności, ponieważ dominowała roślinność C4 (trawy) i otwarte siedliska, świat doświadczył znacznego spadku temperatury i zwiększonej sezonowości oraz obrót faunistyczny, który wyginął 60–70% wszystkich eurazjatyckich rodzajów faunistycznych i 70–80% rodzajów północnoamerykańskich. Odpowiednio, ostatnie badania genetyczne sugerują, że średnie daty rozbieżności dla Arctotherium, Arctodus i Tremarctos wynosiły 4,8 mln, a między Arctotherium i Tremarctos 4,1 mln. Co ciekawe, wszystkie trzy rodzaje zostały po raz pierwszy zarejestrowane z Blancan (pliocenu) w Ameryce Północnej.

We wczesnym plejstocenie niedźwiedzie o krótkich pyskach zaczęły bardziej osiedlać się zarówno w Ameryce Północnej, jak i Południowej. Średniej wielkości Arctodus pristinus zamieszkiwał szeroki zasięg na kontynencie północnoamerykańskim, z Tremarctos floridanus endemicznym dla wybrzeża Zatoki Perskiej. Pierwsze wzmianki o Arctotherium w Ameryce Południowej dotyczą gigantycznego Arctotherium angustidens, prawdopodobnie największego mięsożernego ssaka lądowego wszechczasów, w Argentynie około 1 miliona lat temu. Jaka była ewolucyjna historia Arctotherium w ciągu ostatnich 1,5 miliona lat i ich historia w Ameryce Południowej, jest niejasna. W środkowym plejstocenie zarówno Arctodus, jak i Arctotherium ustąpiły miejsca nowym formom; Arctodus pristinus ustąpił miejsca ogromnemu Arctodus simus, który odziedziczył zasięg pankontynentalny, od Alaski po Meksyk. Z kolei Arctotherium angustidens zostało zastąpione szeregiem mniejszych, średniej wielkości gatunków – Arctotherium vetustum, a wkrótce potem Arctotherium bonariense i Arctotherium tarijense. Chociaż mniejszy Arctotherium wingei jest znany tylko z zapisów z późnego plejstocenu, bardziej rodowa pozycja tego gatunku w Arctotherium również wskazuje na pochodzenie ze środkowego plejstocenu. Arctotherium wingei był jedynym znanym gatunkiem Arctotherium, który zamieszkiwał głównie obszar na północ od stożka południowego i ponownie najeżdżał Amerykę Środkową.

Przy końcu plejstocenu Arctodus simus, Tremarctos floridanus, Arctotherium tarijense i Arctotherium wingei zajmowały wspólnie obszar od Alaski do najbardziej wysuniętej na południe Patagonii. Wszystkie te formy wymarły pod koniec wczesnego holocenu. Mniej więcej w tym czasie w południowoamerykańskich zapisach kopalnych zaczyna pojawiać się Tremarctos ornatus, inaczej znany jako niedźwiedź okularowy. Uczeni sugerują, że niedźwiedź okularowy migrował do Ameryki Środkowej i Południowej po wyginięciu Arctotherium wingei, jeśli plejstoceńskie zapisy mówią o andyjskim Arctotherium sp. nie są potwierdzone jako Tremarctos ornatus.

Różnice osteoologiczne między niedźwiedziami tremarktyńskimi i niedźwiedziami niedźwiedzi obejmują dodatkowy guzek boczny między trygonidem i szponem na m1, dołek przedmasteryjny na żuchwie i często otwór międzykłykciowy na kości ramiennej niedźwiedzia tremarktyńskiego.

Tremarctinae wydają się mieć nieproporcjonalnie krótsze pyski w porównaniu z większością współczesnych niedźwiedzi, co daje im nazwę „krótkiej twarzy”. Ta pozorna skrócenie jest iluzją spowodowaną głębokimi pyskami i krótkimi kośćmi nosowymi niedźwiedzi tremarktynowych w porównaniu z niedźwiedziami niedźwiedzi; Tremarctinae miały głębszą, ale nie krótszą twarz niż większość żyjących niedźwiedzi.

Tremarctines zamieszkiwały szeroką gamę nisz – od małych i głównie roślinożernych niedźwiedzi zamieszkujących bardziej zalesione siedliska, takich jak Arctotherium wingei i Tremarctos ornatus, po kolosalne Arctotherium angustidens i Arctodus simus; równiny przystosowały się do wszystkożerców z upodobaniem do dużych ilości mięsa. Chociaż oba gatunki olbrzymów wydają się powierzchownie podobne, oba gatunki miały kluczowe, znaczące różnice. Podczas gdy Arctodus simus zamieszkiwał Amerykę Północną przez 800 000 lat, Arctotherium angustidens wydaje się być ograniczony do stożka południowego, w środowisku otwartych równin. Co więcej, podczas gdy Arctodus simus zróżnicował swoją dietę od quasi-mięsożerności na Alasce do klasycznej wszystkożerności, Arctotherium angustidens wykazywał podobne wskaźniki mięsożerności we wszystkich okazach, zgodnie z badaniami izotopowymi.

Na podstawie materiałów z Wikipedii ·Artykuł w Wikipedii ·Tekst dostępny na licencji CC BY-SA 4.0

Walcz z

Więcej z tego działu