Tremarctinae — Afbeelding niet beschikbaarTremarctinae
- Voor het eerst gevonden
- 1854
- Gevonden in
- Verenigde Staten van Amerika
Tremarctinae hoort bij de sectie ‘IJstijd’. Afmetingen: lengte 3,4 m, hoogte 2 m, gewicht 1 t. Voor het eerst gevonden in 1854, Verenigde Staten van Amerika. In de gevechten op onze site verslaat hij 7 van de 11 tegenstanders.
De Tremarctinae of kortsnuitberen is een onderfamilie van Ursidae die één levende vertegenwoordiger bevat, de brilbeer (Tremarctos ornatus) van Zuid-Amerika, en verschillende uitgestorven soorten uit vier geslachten: de Florida-brilbeer (Tremarctos floridanus), de Noord-Amerikaanse reus kortsnuitige beren Arctodus (A. pristinus en A. simus), de Zuid-Amerikaanse reus kortsnuitbeer Arctotherium (inclusief A. angustidens, A. vetustum, A. bonariense, A. wingei en A. tarijense) evenals Plionarctos (P. edensis en P. harroldorum), waarvan wordt gedacht dat het de voorouder is van de andere drie geslachten. Hiervan waren de gigantische beren met een kort gezicht (Arctodus simus en Arctotherium angustidens) misschien wel de grootste ooit carnivoren in Amerika. Men denkt dat de groep is ontstaan in het oosten van Noord-Amerika en vervolgens Zuid-Amerika is binnengevallen als onderdeel van de Great American Interchange. De meeste beren met een kort gezicht stierven uit aan het einde van het Pleistoceen.
Tremarctinae vinden hun oorsprong bij hun gemeenschappelijke voorouder, Plionarctos, in het Midden-Hemphillianus (vroegste Late Mioceen, ~10Ma) van Noord-Amerika; Plionarctos is voor het laatst geregistreerd in de vroege Blancan (vroeg Plioceen, ~ 3,3 miljoen). Rond de Mioceen-Plioceen grens (~5 miljoen jaar geleden) ondervonden tremarctines, samen met andere ursids, een explosieve straling in diversiteit, terwijl C4-vegetatie (grassen) en open habitats domineerden, de wereld een grote temperatuurdaling en verhoogde seizoensinvloeden ervoer, en een faunale omzet die 60-70% van alle Euraziatische faunale geslachten en 70-80% van de Noord-Amerikaanse geslachten uitdoofde. Dienovereenkomstig suggereren recente genetische studies dat de gemiddelde divergentiedata voor Arctotherium, Arctodus en Tremarctos 4,8 Ma was, en tussen Arctotherium en Tremarctos op 4,1 Ma. Interessant is dat alle drie de geslachten voor het eerst zijn opgetekend uit het Blancan (Plioceen) van Noord-Amerika.
In het vroege Pleistoceen begonnen beren met een kort gezicht zich grondiger te vestigen in zowel Noord- als Zuid-Amerika. De middelgrote Arctodus pristinus leefde in een breed verspreidingsgebied op het Noord-Amerikaanse continent, met Tremarctos floridanus endemisch aan de Golfkust. De eerste vermeldingen van Arctotherium in Zuid-Amerika komen in de vorm van de gigantische Arctotherium angustidens, mogelijk het grootste vleesetende landzoogdier ooit, in Argentinië rond 1 Ma. Wat de evolutionaire geschiedenis van Arctotherium in de afgelopen 1,5 miljoen jaar, en hun geschiedenis in Zuid-Amerika, is onduidelijk. In het Midden-Pleistoceen maakten zowel Arctodus als Arctotherium plaats voor nieuwe vormen; Arctodus pristinus maakte plaats voor de enorme Arctodus simus, die een pan-continentaal bereik erfde, van Alaska tot Mexico. Arctotherium angustidens, aan de andere kant, werd vervangen door een reeks kleinere, middelgrote soorten - Arctotherium vetustum, kort daarna door Arctotherium bonariense en Arctotherium tarijense. Hoewel de kleinere Arctotherium wingei alleen bekend is uit laat-Pleistocene archieven, wijst de meer voorouderlijke positie van de soort in Arctotherium ook op een oorsprong in het Midden-Pleistoceen. Arctotherium wingei was de enige bekende soort van Arctotherium die voornamelijk in een gebied ten noorden van de zuidelijke kegel leefde en Centraal-Amerika opnieuw binnenviel.
Aan het eind van het Pleistoceen bezetten Arctodus simus, Tremarctos floridanus, Arctotherium tarijense en Arctotherium wingei gezamenlijk een gebied van Alaska tot het meest zuidelijke Patagonië. Al deze vormen waren uitgestorven tegen het einde van het vroege Holoceen. Rond deze tijd verschijnt Tremarctos ornatus, ook wel bekend als de brilbeer, in het Zuid-Amerikaanse fossielenbestand. Geleerden suggereren dat de brilbeer naar Midden- en Zuid-Amerika migreerde na het uitsterven van Arctotherium wingei, als Pleistocene verslagen van Andes Arctotherium sp. zijn niet bevestigd als Tremarctos ornatus.
Osteologische verschillen tussen Tremarctine en Ursine beren omvatten een extra laterale knobbel tussen de trigonide en talonide op de m1, een premasseteric fossa op de onderkaak, en vaak een entepicondylar foramen op de humerus van Tremarctine beren.
Tremarctinae lijken een onevenredig kortere snuit te hebben in vergelijking met de meeste moderne beren, waardoor ze de naam "kortsnavel" krijgen. Deze schijnbare kortheid is een illusie die wordt veroorzaakt door de diepe snuiten en korte neusbeenderen van tremarctineberen in vergelijking met ursineberen; Tremarctinae had een dieper maar niet korter gezicht dan de meeste levende beren.
Tremarctines woonden in een breed scala van niches - van kleine en meestal herbivore beren die in meer beboste habitats leefden, zoals Arctotherium wingei en Tremarctos ornatus, tot de kolossale Arctotherium angustidens en Arctodus simus; vlaktes aangepaste alleseters met een voorliefde voor grote hoeveelheden vlees. Hoewel de twee gigantische soorten oppervlakkig vergelijkbaar lijken, hadden beide soorten belangrijke, significante verschillen. Terwijl Arctodus simus 800.000 jaar lang een breed verspreidingsgebied had in Noord-Amerika, lijkt Arctotherium angustidens beperkt te zijn tot de zuidelijke kegel, in open vlaktes. Bovendien, terwijl Arctodus simus zijn dieet varieerde van quasi-carnivoor in Alaska tot klassiek omnivoor, had Arctotherium angustidens volgens isotopenstudies vergelijkbare percentages van carnivoor tussen exemplaren.
Gebaseerd op materiaal van Wikipedia ·Artikel op Wikipedia ·Tekst beschikbaar onder CC BY-SA 4.0







