Wolharige neushoorn — Afbeelding niet beschikbaarWolharige neushoorn
Betekenis van de naam«Holle tand uit de oudheid»
- Voor het eerst gevonden
- 1772
- Gevonden in
- Rusland
Wolharige neushoorn hoort bij de sectie ‘IJstijd’. Afmetingen: lengte 3,8 m, hoogte 1,8 m, gewicht 2,5 t. Voor het eerst gevonden in 1772, Rusland. De naam betekent ‘Holle tand uit de oudheid’. In de gevechten op onze site verslaat hij 9 van de 11 tegenstanders.
De wolharige neushoorn (Coelodonta antiquitatis) is een uitgestorven soort neushoorn die tijdens het Pleistoceen veel voorkwam in Europa en Azië en tot het einde van de laatste ijstijd overleefde. De wolharige neushoorn was een lid van de Pleistoceen megafauna.
De wolharige neushoorn was bedekt met lang, dik haar waardoor hij kon overleven in de extreem koude, harde mammoetsteppe. Het had een enorme bult die vanaf zijn schouder reikte en voedde zich voornamelijk met kruidachtige planten die in de steppe groeiden.
Gemummificeerde karkassen bewaard in permafrost en veel botresten van wolharige neushoorns zijn gevonden. Afbeeldingen van wolharige neushoorns zijn te vinden onder grotschilderingen in Europa en Azië.
De overblijfselen van wollige neushoorns waren al bekend lang voordat de soort werd beschreven en vormden de basis voor sommige mythische wezens. Inheemse volkeren van Siberië geloofden dat hun hoorns de klauwen waren van gigantische vogels. Een neushoornschedel werd gevonden in Klagenfurt, Oostenrijk, in 1335, en werd verondersteld die van een draak te zijn. In 1590 werd het gebruikt als basis voor het hoofd op een beeld van een lindeworm. Gotthilf Heinrich von Schubert handhaafde de overtuiging dat de hoorns de klauwen waren van gigantische vogels, en classificeerde het dier onder de naam Gryphus antiquitatis, wat "griffioen van anquita" betekent.
Een van de vroegste wetenschappelijke beschrijvingen van een oude neushoornsoort werd gemaakt in 1769, toen de natuuronderzoeker Peter Simon Pallas een verslag schreef over zijn expedities naar Siberië, waar hij een schedel en twee hoorns vond in de permafrost. In 1772 verwierf Pallas een kop en twee poten van een neushoorn van de lokale bevolking in Irkoetsk, en noemde de soort Rhinoceros lenenesis (naar de rivier de Lena). In 1799 bestudeerde Johann Friedrich Blumenbach neushoornbotten uit de collectie van de Universiteit van Göttingen en stelde hij de wetenschappelijke naam Rhinoceros antiquitatis voor. De geoloog Heinrich Georg Bronn verplaatste de soort in 1831 naar Coelodonta vanwege de verschillen in tandvorming met leden van het geslacht Rhinoceros. Deze naam komt van de Griekse woorden κοιλος (koilos, "hol") en ὀδούς (odoús "tand"), van de depressie in de kiesstructuur van de neushoorn, wat de wetenschappelijke naam Coelodonta antiquitatis, "holle tand uit de oudheid" geeft.
De wolharige neushoorn was de meest afgeleide van het geslacht Coelodonta. De dichtstbijzijnde uitgestorven familielid van de wolharige neushoorn is Elasmotherium. Deze twee lijnen waren verdeeld in de eerste helft van het Mioceen. Een mummie van een 1,77 miljoen jaar oude Stephanorhinus-neushoorn kan ook een zustergroep van Coelodonta zijn.
De wolharige neushoorn stamt mogelijk af van de Euraziatische Coelodonta tologoijensis of de Tibetaanse Coelodonta thibetana''. In 2011 werd op het koude Tibetaanse plateau een 3,6 miljoen jaar oud fossiel van de wolharige neushoorn ontdekt, het oudst bekende.
Een studie van 40.000 tot 70.000 jaar oude DNA-monsters toonde aan dat zijn naaste levende verwant de Sumatraanse neushoorn is.
Een volwassen wolharige neushoorn gemeten typisch 3 tot 3,8 meter (10 tot 12+1⁄2 ft) van kop tot staart, met een geschat gewicht van ongeveer 1.800-2.700 kg (4.000-6.000 lb) of 2.000 kg (4.400 lb). Het groeide tot 2 m (6 + 1⁄2 ft) lang bij de schouder, ongeveer even groot als de witte neushoorn. Een kalf van een maand oud was ongeveer 120 cm (3 ft 11 in) lang en 72 cm (2 ft 4 in) lang bij de schouder. De twee hoorns waren gemaakt van keratine, met een lange hoorn die naar voren reikte en een kleinere hoorn tussen de ogen. In vergelijking met andere neushoorns had de wolharige neushoorn een langere kop en lichaam en kortere poten. Zijn schouder werd verhoogd met een krachtige bult, die werd gebruikt om de enorme voorhoorn van het dier te ondersteunen. De bult bevatte ook een vetreserve om te helpen overleven door de desolate winters van de mammoetsteppe.
Bevroren exemplaren geven aan dat de lange pelsjas van de neushoorn roodbruin was, met een dikke ondervacht die lag onder een laag lang, grof schuthaar dat het dikst was op de schoft en de nek. Korter haar bedekte de ledematen, waardoor sneeuw zich niet kon hechten. De lichaamslengte eindigde met een staart van 45 tot 50 centimeter (18 tot 20 inch) met een borstel van grof haar aan het eind. Vrouwtjes hadden twee tepels aan de uiers.
De schedel had een lengte tussen 70 en 90 cm (30 tot 35 inch). Het was langer dan die van andere neushoorns, waardoor het hoofd een diepe, naar beneden gerichte, schuine positie kreeg, vergelijkbaar met zijn fossiele verwanten Stephanorhinus hemiotoechus en Elasmotherium, evenals de witte neushoorn. Sterke spieren op zijn lange achterhoofdsbeen vormden zijn nekhak en hielden de massieve schedel vast. Zijn massieve onderkaak gemeten tot 60 cm (24 inch) lang en 10 cm (4 inch) hoog.
Gebaseerd op materiaal van Wikipedia ·Artikel op Wikipedia ·Tekst beschikbaar onder CC BY-SA 4.0








