MamenchisaurusMamenchisaurus — Afbeelding niet beschikbaar
Jura · 201–145 miljoen jaar geleden

Mamenchisaurus

Betekenis van de naam«Hagedis van Mamensi»

Lengte22 m
Hoogte12 m
Gewicht14 t
Leefde
Late Jura-periode
Dieet
Planteneter
Voor het eerst gevonden
1952
Gevonden in
China

Mamenchisaurus is een planteneter uit de sectie ‘Jura’. Leefde: Late Jura-periode. Afmetingen: lengte 22 m, hoogte 12 m, gewicht 14 t. Voor het eerst gevonden in 1952, China. De naam betekent ‘Hagedis van Mamensi’. In de gevechten op onze site verslaat hij 125 van de 132 tegenstanders.

Mamenchisaurus is een geslacht van uitgestorven plantenetende sauropode dinosauriërs, behorende tot de Eusauropoda, dat tijdens het Laat-Jura leefde in het gebied van het huidige China.

Over de grootte van Mamenchisaurus bestaat in populair-wetenschappelijke teksten veel verwarring omdat men geen onderscheid maakt tussen de verschillende soorten. Vooral de neklengte wordt vaak zeer verschillend gegeven.

Gregory S. Paul gaf in 2010 een aantal schattingen aangaande de omvang van de belangrijkste vondsten. De typesoort Mamenchisaurus constructus schatte hij op vijftien meter lang bij een gewicht van vijf ton. Paul meende dat de nek van deze soort niet extreem verlengd was. Dat was zeker anders in het geval van M. hochuanensis waarvan hij de lichaamslengte schatte op twintig meter en het gewicht op veertien ton; Yang was in 1972 nog uitgegaan van vijfenveertig ton. In 2016 concludeerde een volumetrische studie tot een minimumschatting van 12063 kilogram, gebaseerd op een tweede skelet in de eenentwintigste eeuw in Beijing opgesteld, een composiet van de drie specimina IVPP V456-V458. De nek was in deze vorm volgens een schatting van Paul uit 1988 9,3 meter lang wat op het moment van de beschrijving een record was. Deze nek is extreem langwerpig in verhouding tot de lengte van de romp en door een vrij korte staart even lang als de rest van het lichaam. Dat laatste geldt ook voor M. youngi welke Paul op zeventien meter schatte bij een gewicht van zeven ton — de nek werd later op zes meter geschat; en M. jingyanensis die door hem geschat werd op twintig meter en twaalf ton. Paul accepteerde het museaal opgestelde model als een correcte weergave van een nieuw exemplaar van M. sinocanadorum. Dat zou een individu opleveren met een lengte van vijfendertig meter en een gewicht van vijfenzeventig ton, het grootste landdier dat van aanzienlijke skeletvondsten bekend is. Het zou een nek gehad hebben van zeventien meter lengte, een nieuw record en een stuk langer dan recente schattingen voor Sauroposeidon, Seismosaurus of Supersaurus. Het kleinere holotype had al een nekrib van 4,1 meter en de neklengte ervan is geschat op twaalf meter. Ook M. anyuensis achtte Paul van een gigantische omvang, vijfentwintig meter lang en vijfentwintig ton zwaar, met weer een zeer lange nek.

Het skelet van de soorten van Mamenchisaurus toont een verwarrende mengeling van basale en afgeleide eigenschappen. Zo worden gevorkte doornuitsteeksels van de nek of voorste rug en gevorkte chevrons van de staart gedeeld met Diplodocoidea en procoele voorste staartwervels, een sponsachtig botweefsel in de wervelkolom en een afgerond voorblad van het darmbeen met de Titanosauria. Naar huidige inzichten gaat het hier echter om convergente evolutie als gelijksoortige aanpassingen aan een enorme neklengte en wellicht een staartknots. Een basaal kenmerk is het ontbreken van een hoge richel achter de uitholling op de buitenkant van het onderste schouderblad. Basaal is ook de geringe reductie van de tenen met een lange klauw van de eerste teen, drie kootjes in de vierde teen zodat de formule 2-3-4-3-1 bedraagt in plaats van 2-3-4-2-1 en het fors ontwikkeld zijn van het enige kootje van de vijfde teen.

Alle bekende schedels zijn vrij kort met in bovenaanzicht een U-vormig profiel. De neusgaten zijn groot en bevinden zich in een hoge, achterste, positie, net vóór de oogkassen. Ze steken schuin naar voren uit. De tanden zijn stevig, schuin naar voren gericht en beitelvormig of spatelvormig.

De voorste halswervels zijn overdwars afgeplat, terwijl ze bij de meeste Sauropoda een ronde dwarsdoorsnede hebben. De halswervels zijn nogal langgerekt, tot meer dan viermaal zo lang als overdwars breed, wat de waarden benaderd bij de Diplodocidae. Een twistpunt vormt de stand van de nek. Volgens de paleontoloog Peter Dodson was die horizontaal; de vondsten zelf tonen de nek vaak zonder breuken in een gekromde stand. Die kan echter veroorzaakt zijn door een ontwrichting na de dood. Specimen ZDM 0083, het holotype van M. youngi werd aangetroffen met een zowel omhoog gekromde nek als staart. Volgens Paul is de hoge staartstand authentiek: de afschuining van de sacrale wervels zou de staartbasis in een hoek van twintig graden boven het horizontale vlak gedwongen hebben. De rug zou daarentegen met vijftien graden naar voren oplopen, zodat staartbasis en rug een onderlinge hoek van vijfendertig graden maakten. Bij de skeletopstelling zou men de wervels fors uit positie hebben moeten brengen om een meer traditionele stand te bereiken. Volgens Paul heeft M. youngi het sterkst naar achteren gedraaide bekken van alle bekende sauropoden. De eerste sacrale wervel heeft een bolle in plaats van een platte voorkant. Hoewel de voorste staartwervels procoel zijn, worden de wervels meer naar achteren in de reeks amficoel.

Gebaseerd op materiaal van Wikipedia ·Artikel op Wikipedia ·Tekst beschikbaar onder CC BY-SA 4.0

Vechten met

Meer uit deze rubriek