Miragaia — Afbeelding niet beschikbaarMiragaia
Betekenis van de naam«Grote Gaia»
- Leefde
- Laat-Jura
- Dieet
- Planteneter
- Voor het eerst gevonden
- 2009
- Gevonden in
- Portugal
Miragaia is een planteneter uit de sectie ‘Jura’. Leefde: Laat-Jura. Afmetingen: lengte 6 m, hoogte 2,1 m, gewicht 2 t. Voor het eerst gevonden in 2009, Portugal. De naam betekent ‘Grote Gaia’. In de gevechten op onze site verslaat hij 73 van de 132 tegenstanders.
Miragaia is een geslacht van stegosauride dinosauriërs met een opvallend lange nek.
Fossielen van dit dier zijn gevonden in gesteenten uit het Boven-Jura in Portugal (Lourinhã-formatie) en mogelijk ook in de Verenigde Staten (Morrison-formatie). Miragaia bezit de langste nek van alle bekende stegosauriërs, bestaande uit minstens zeventien wervels. Sommige onderzoekers beschouwen dit taxon als een jonger synoniem van Dacentrurus.
Miragaia was lang maar relatief lichtgebouwd in vergelijking met andere stegosauriërs; hij bereikte een lengte van 6 tot 6,5 meter en een lichaamsgewicht van ongeveer 2 ton. Histologisch onderzoek toont aan dat het holotype seksueel volwassen werd rond de leeftijd van 14 tot 15 jaar, en skeletrijpheid (volledige grootte) bereikte tussen de 21 en 25 jaar.
Het meest opmerkelijke kenmerk is de extreem lange nek. Miragaia had meer nekwervels dan de meeste sauropoden, wat in contrast staat met de traditionele visie op stegosauriërs als grazers die zich beperkten tot lage begroeiing. Onderzoekers suggereren dat de lange nek Miragaia in staat stelde om vegetatie te bereiken die voor andere herbivoren ontoegankelijk was, of dat de nek het resultaat was van seksuele selectie.
Bij de Miragaia lijkt de nekverlenging voornamelijk het resultaat te zijn van 'cervicalisatie' van ruggenwervels (rugwervels die onderdeel werden van de nek). Terwijl basale vormen zoals Huayangosaurus slechts negen nekwervels hadden, verhoogde Miragaia dit aantal door een herverdeling van de wervelkolom.
Afgezien van de nek lijkt de anatomie sterk op die van andere stegosauriden. De snavelpunt was tandeloos en de bovenkaak liep naar beneden af. De halswervels hadden goed ontwikkelde nekribben die vergroeid waren met het wervellichaam. Op de nek stonden twee rijen driehoekige beenplaten met een karakteristieke inkeping aan de bovenste voorzijde, wat een haakvormig effect gaf.
Gebaseerd op materiaal van Wikipedia ·Artikel op Wikipedia ·Tekst beschikbaar onder CC BY-SA 4.0








