Maaradactylus — Obraz niedostępnyMaaradactylus
Znaczenie nazwy«Palec Maary»
- Żył
- Okres wczesnej kredy
- Pierwsze znalezisko
- 2014
- Znaleziony w
- Brazylia
Maaradactylus należy do działu „Stworzenia latające”. Żył: okres wczesnej kredy. Rozmiary: rozpiętość skrzydeł 6 m. Pierwsze znalezisko: 2014, Brazylia. Nazwa oznacza „Palec Maary”. Zwycięstwa w bitwach na naszej stronie: 40 z 47.
Maaradactylus to rodzaj anhanguerid pterodactyloid pterozaur znany z okresu dolnej kredy (etapy od aptu do albu) formacji Romualdo w północno-wschodniej Brazylii.
Maaradactylus jest oparty na okazie MPSC R 2357 z Museu Paleontologico de Santana do Cariri , czaszce, atlasie i osi odkrytych w 2010 r. W formacji Romualdo z epoki aptyjsko-albskiej w Sítio São Gonçalo, Santana do Cariri, Ceará, w basenie Araripe Brazylii.
W 2019 roku gatunek Coloborhynchus spielbergi, również przypisany jako Anhanguera spielbergi, został przeniesiony do Maaradactylus przez Megan L. Jacobs i współpracowników jako M. spielbergi. Gatunek ten został nazwany na cześć filmowca Stevena Spielberga, reżysera Parku Jurajskiego André J. Veldmeijera. Holotyp tego gatunku został sporządzony z kawałka wapienia z epoki albu, pochodzącego od Romualdo Member z formacji Santana w Brazylii i od 1992 roku znajduje się w kolekcji Naturalis Biodiversity Centre w Lejdzie w Holandii. Replika znajduje się na eksponowane na jednej z wystaw muzealnych.
Maaradactylus miał jedną z największych czaszek anhanguerid z grupy Santana, co wskazywało na szacunkową rozpiętość skrzydeł na około 6 metrów (20 stóp). Ten anhanguerid ma również stosunkowo wysoki grzebień biegnący wzdłuż linii środkowej kości przedszczękowych, które stanowią większość górnego obszaru dzioba, oraz miejsca na 35 par zębów w górnej szczęce.
Dawniej znany Coloborhynchus spielbergi (alternatywnie Anhanguera spielbergi), obecnie Maaradactylus spielbergi, miał zaokrąglone grzebienie na końcach rozszerzonej górnej i dolnej szczęki, podobnie jak spokrewnione ornitocheirydy. Jednak zamiast mocnych i pudełkowatych grzebieni, jak widać u wielu rodzajów ornitocheiridów, końcówki szczęk były bardziej smukłe i miały kształt łyżki, a grzebień jest cienki od góry do dołu, obie cechy powszechnie spotykane u gatunków anhanguerydów, zazwyczaj określane jako rodzaj Anhanguera, rodzaj, w którym M. speilbergi został sklasyfikowany przez niektórych badaczy jako A. spielbergi. Podobnie jak u innych ornitocheirydów, rozmiar i orientacja zębów znacznie się różnią wzdłuż linii szczęki. U M. spielbergi wzór zębów został opisany jako bardziej podobny do Anhanguera niż do Tropeognathus.
Topologia odzyskana przez Jacobsa i in. w 2019 roku odzyskał Maaradactylus z rodziny Anhangueridae i jako takson siostrzany kilku gatunków Anhanguera. Ich kladogram pokazano po lewej stronie. Jednak w 2020 roku badanie przeprowadzone przez Borję Holgado i Rodrigo Pêgasa wykazało Maaradactylus jako siostrzany takson Cearadactylus, oba należące do podrodziny Anhanguerinae. Ich kladogram pokazano po prawej stronie.
Na podstawie materiałów z Wikipedii ·Artykuł w Wikipedii ·Tekst dostępny na licencji CC BY-SA 4.0







