EuropeltaEuropelta — Obraz niedostępny
Kreda · 145–66 mln lat temu

Europelta

Znaczenie nazwy«Tarcza Europy»

Długość4,5 m
Wysokość1,2 m
Waga2 t
Żył
Okres późnej kredy
Dieta
Roślinożerca
Pierwsze znalezisko
2011
Znaleziony w
Hiszpania

Europelta to roślinożerca z działu „Kreda”. Żył: okres późnej kredy. Rozmiary: długość 4,5 m, wysokość 1,2 m, waga 2 t. Pierwsze znalezisko: 2011, Hiszpania. Nazwa oznacza „Tarcza Europy”. Zwycięstwa w bitwach na naszej stronie: 53 z 132.

Europelta to monospecyficzny rodzaj nodozaurów z Hiszpanii, który żył we wczesnej kredzie (stadium wczesnego albu, ~113,0 mln lat temu) na terenach dzisiejszej dolnej formacji Escucha w prowincji Teruel.

Typ i jedyny gatunek, Europelta carbonensis, jest znany z dwóch powiązanych częściowych szkieletów i reprezentuje najbardziej kompletny ankylozaur znany z Europy. Europelta została nazwana w 2013 roku przez Jamesa I. Kirklanda i współpracowników. Europelta ma szacunkową długość 5 metrów (16 stóp) i wagę 1,3 tony (2866 funtów), co czyni go największym członkiem kladu Struthiosaurini.

W 2011 roku odkryto szczątki dwóch częściowych szkieletów ankylozaura z Fundación Conjunto Paleontológico z miejscowości Teruel-Dinópolis AR-1 niższej, położonej na wschód od Ariño, w północnej prowincji Teruel we Wspólnocie Aragonii. Paratyp Europelta został zebrany 200 metrów w bok od holotypu w tym samym łóżku. Stanowisko datuje się na wczesny etap albu późnej wczesnej kredy, na podstawie analizy palynomorfów, małżoraczków i charofitów (nanoskamieniałości). Łoże kostne, z którego pozyskano dwa szkielety, znajdowało się dziesiątki metrów pod ziemią przed rozpoczęciem prac wydobywczych w kopalni Santa María, a do końca 2012 roku udokumentowano rozmieszczenie 101 kręgowców, na które składały się szkielety dinozaurów, żółwi, krokodyli i ryb . Piryt mineralny jest powszechny w kościach i w łożyskach kostnych dwóch powiązanych szkieletów, co jest również powszechne w pokładach szczątków roślinnych w starszej formacji Wessex na wyspie Wight. Kiedy kości zostały wystawione na powierzchnię, zaczęły ulegać degradacji z powodu pirytu, na co wskazuje pojawienie się drobnego, proszkowego lub krystalicznego gipsu pokrywającego kości i zęby oraz pękanie niektórych kości i zębów z wewnętrznym tworzeniem się gipsu.

Dwa powiązane szkielety zostały nazwane Europelta carbonensis w 2013 roku przez Jamesa Iana Kirklanda, Luisa Alcalá, Marka A. Loewena, Eduardo Espíleza, Luisa Mampela i Jelle P. Wiersmę. Holotyp, AR-1/10, składa się z prawie kompletnej czaszki, izolowanych części nosowych, fragmentu kości zębowej, pojedynczych zębów, atlasu, kręgów szyjnych, żeber szyjnych, kręgów grzbietowych, odcinka kości krzyżowej, izolowanych żeber grzbietowych, żeber grzbietowych fragmenty, kręgi ogonowe, szewrony, kość krucza z niewielką częścią łopatki, fragment łopatki szkaplerza, płytki xiphosternal, częściowa kość ramienna, kulsz, kość biodrowa, łono i 70 osteoderm. Drugi szkielet, który został oznaczony jako paratyp, AR-1/31, składa się z częściowej szczęki z zębową i prostokątną, pojedynczego kątowego, zębów, kręgów szyjnych, kręgów grzbietowych, kręgów grzbietowo-krzyżowych, kości krzyżowej, kręgu ogonowo-krzyżowego, kości krzyżowej fragmenty żeber, kręgi ogonowe, biodro, fragmenty kości biodrowej, kulszową z połączonymi łonami, kość udową, piszczelową, strzałkową, piętową, śródstopia, paliczków, kości kopytowej i 90 osteoderm. Oba okazy znajdują się obecnie w Funda Museo Aragonés de Paleontología w Hiszpanii.

W 2016 roku Gregory S. Paul podał Europelcie szacunkową długość 5 metrów (16 stóp) i wagę 1,3 tony (2866 funtów).

Czaszka została zachowana z usuniętym prawym kwadratem i związaną z nim częścią podniebienia, a następnie zmiażdżona w poprzek brzusznej strony basicranium, co sprawia wrażenie, że kości kwadratowe i podniebienne zostały wydalone z wnętrza czaszki przed zagęszczeniem. Czaszka ma szacowaną długość 370,3 mm od przedniego końca szczęki do tylnego brzegu kości łuskowatych i szerokość 299,1 mm, która zwęża się do 203,7 mm, co nadaje czaszce wygląd „gruszki”. W czaszce brakuje wyraźnego nacięcia post-skroniowego, co jest cechą obserwowaną u polakantyn i innych nodozaurów. Szczęka tworzy tylną krawędź stosunkowo prostego narisa na przedniej krawędzi kości, co jest związane z pochodnymi nodozaurami i ankylozaurami, ale nie tworzy części podniebienia wtórnego. Rząd zębów jest wysklepiony po stronie brzusznej i ma szacunkowo 22–25 pęcherzyków płucnych, które powiększyły się z tyłu. Podniebienie nie ma wyraźnego wyglądu klepsydry, jak u pochodnych nodozaurów z powodu odchylonych do środka rzędów zębów. Nos zwęża się ku przodowi i jest stosunkowo prostokątny. Nosy rozciągają się na boki od ich stosunkowo niezrośniętych szwów, podczas gdy nosy większości ankylozaurów są zrośnięte, z wyjątkiem Silvisaurus i Niobrarasaurus.

Na podstawie materiałów z Wikipedii ·Artykuł w Wikipedii ·Tekst dostępny na licencji CC BY-SA 4.0

Walcz z

Więcej z tego działu