Olorotitan — Obraz niedostępnyOlorotitan
Znaczenie nazwy«Łabędź-tytan»
- Żył
- Okres późnej kredy
- Dieta
- Roślinożerca
- Pierwsze znalezisko
- 1990
- Znaleziony w
- Rosja
Olorotitan to roślinożerca z działu „Kreda”. Żył: okres późnej kredy. Rozmiary: długość 8 m, wysokość 2,5 m, waga 3,1 t. Pierwsze znalezisko: 1990, Rosja. Nazwa oznacza „Łabędź-tytan”. Zwycięstwa w bitwach na naszej stronie: 89 z 132.
Olorotytan – rodzaj wymarłego dinozaura, ornitopoda z rodziny hadrozaurów i podrodziny Lambeosaurinae. Budową przypominał blisko spokrewnionego hipakrozaura, nosił na głowie charakterystyczny dla przedstawicieli swej podrodziny wydrążony grzebień budowany w większości przez kości nosowe. Stanowi kolejne po amurozaurze i charonozaurze znalezisko Lambeosaurinae w obwodzie amurskim.
Szczątki dinozaurów kaczodziobych znajdywano nad brzegiem Amuru już na początku XX wieku, z tym że te najwcześniejsze znaleziska odkryto po stronie chińskiej. Część z nich zaliczano do rodzajów zaurolof i Trachodon. Od 1957 pisano o znaleziskach po stronie radzieckiej, w obwodzie amurskim. Szczątki odkryte w 1984 nazwano amurozaurem Amurosaurus riabinini. Na podstawie przeglądów Godefroita i współpracowników w 2001 wyodrębniono kolejny rodzaj – charonozaur. Przed odkryciem olorotytana z obwodu amurskiego znane były w efekcie dwa rodzaje Lambeosaurinae: amurozaur i charonozaur.
Znalezione na powierzchni kilkuset metrów kwadratowych w okolicy Kundur w obwodzie amurskim w Dalekowschodnim Okręgu Federalnym pozostałości olorotytana, odkopane w latach 1999–2001, stanowią najbardziej kompletne znalezisko dinozaura w Federacji Rosyjskiej, jak również najbardziej kompletny szkielet Lambeosaurinae spoza Ameryki Północnej. Leżały one rozrzucone, jak piszą autorzy opisu rodzaju, na przestrzeni setek metrów kwadratowych, w towarzystwie szczątków innych zwierząt, w tym kaczodziobych obu podrodzin, prawdopodobnie nodozauryda, teropoda, krokodyli, żółwi oraz zębów wieloguzkowców. Holotyp oznakowano symbolami AEHM 2/845. Znajduje się on w Muzeum Paleontologicznym w Błagowieszczeńsku.
Dinozaur ten należał do dużych kaczodziobych. Wielkością przypominał Parasaurolophus cyrtocristatus.
Olorotytan czaszkę ma długą i masywną. Wyróżnia się dziwacznym wydrążonym grzebieniem noszonym na głowie. Nie znajdzie się podobnego u żadnego z hadrozaurów kontynentu północnoamerykańskiego. Jest on wyższy, niż pozostała część czaszki, na długość sięga za potylicę. Właśnie rozległością w kierunku tylnym odróżnia się od grzebienia północnoamerykańskich Lambeosaurinae. Dobrym rozwojem od strony brzusznej odróżnia się on też od ozdoby głowy swego dalszego krewnego parazaurolofa. Zalicza się go do autapomorfii rodzaju. Ponad połowę powierzchni tego tworu tworzyły kości nosowe, u holotypu zachowane w złym stanie.
Od strony grzbietowo-przedniej od kości nosowych leżą kości przedszczękowe. Spośród innych Lambeosaurinae olorotytan wyróżnia się nozdrzem zewnętrznym, przyjmującym kształt łzy i całkowicie otoczonym wspomnianą kością. Charakteryzuje się ona również nadającym czaszce wklęsły kształt przy spoglądaniu z boku wyrostkiem grzbietowym oraz długim, sięgającym daleko w tył aż za potylicę wyrostkiem bocznym. W części ogonowej dystalnie kość zwęża się.
Kość jarzmowa, o części dziobowej krótszej, niż u innych Lambeosaurinae i wybitnie prostym przednim brzegu, nosi bardzo wysoki wyrostek zaoczodołowy. Jego długość stanowi 0,9 długości kości. Natomiast leżąca przed nim część kości jarzmowej w porównaniu z odpowiednikami u krewnych olorotytana jest krótka. Autorzy opisu rodzaju wspominają też dziobowy wyrostek omawianej kości, szeroki w kierunku grzbietowo-brzusznym, zwracając uwagę na prosty brzeg dziobowy.
Na podstawie materiałów z Wikipedii ·Artykuł w Wikipedii ·Tekst dostępny na licencji CC BY-SA 4.0







