Rajasaurus — Obraz niedostępnyRajasaurus
Znaczenie nazwy«Książęca jaszczurka»
- Żył
- Okres późnej kredy
- Dieta
- Drapieżnik
- Pierwsze znalezisko
- 2003
- Znaleziony w
- Indie
Rajasaurus to drapieżnik z działu „Kreda”. Żył: okres późnej kredy. Rozmiary: długość 6,6 m, wysokość 2,3 m, waga 4 t. Pierwsze znalezisko: 2003, Indie. Nazwa oznacza „Książęca jaszczurka”. Zwycięstwa w bitwach na naszej stronie: 83 z 132.
Rajasaurus to rodzaj mięsożernego teropoda abelizaura z późnej kredy w Indiach, obejmujący jeden gatunek: Rajasaurus narmadensis. Kości zostały wydobyte z formacji Lameta w stanie Gujarat w zachodnich Indiach, prawdopodobnie zamieszkującej tereny dzisiejszej doliny rzeki Narmada.
Został formalnie opisany przez paleontologa Jeffreya A. Wilsona i współpracowników w 2003 roku na podstawie częściowego szkieletu składającego się z puszki mózgowej, kręgosłupa, kości biodrowej, nóg i ogona - po raz pierwszy dla indyjskiego teropoda. Dinozaur miał prawdopodobnie 6,6 metra (22 stopy) i miał pojedynczy róg na czole, który prawdopodobnie służył do pokazywania się i uderzania głową. Podobnie jak inne abelizaurydy, radżazaur był prawdopodobnie drapieżnikiem z zasadzki.
Indie w tym czasie były wyspą z powodu rozpadu superkontynentu Gondwana, chociaż możliwe jest, że zwierzęta nadal mogły migrować do iz pobliskich kontynentów. Utworzenie podrodziny Majungasaurinae i włączenie do niej abelizaurów z Indii, Madagaskaru i Europy - w tym Rajasaurus - dodatkowo to potwierdza. Formacja Lameta wydała kilka innych gatunków dinozaurów, w tym abelizaury i zauropody tytanozaurów, podobnie jak inne masy lądowe Gondwany. Obszar ten w okresie kredowym był prawdopodobnie zalesiony i służył jako miejsce lęgowe dla kilku stworzeń.
Formacja Lameta została po raz pierwszy odkryta w 1981 roku przez geologów pracujących dla Geological Survey of India (GSI), GN Dwivedi i Dhananjay Mahendrakumar Mohabey, po tym, jak otrzymali struktury wapienne - później uznane za jaja dinozaurów - przez pracowników ACC Cement Quarry we wsi Rahioli w pobliżu miasta Balasinor w stanie Gujarat w zachodnich Indiach. Szczątki radżazaura znaleziono w tym bogatym w skamieniałości podłożu wapiennym, do którego wykopalisk geolog GSI Suresh Srivastava został przydzielony podczas dwóch oddzielnych wypraw w latach 1982–1983 i 1983–1984. W 2001 roku do badań włączyły się zespoły z American Institute of Indian Studies i National Geographic Society, przy wsparciu Uniwersytetu Panjab, w celu zrekonstruowania wykopanych szczątków. W pobliżu Jabalpur w stanie Madhya Pradesh w północnej części formacji Lameta znaleziono również fragmenty radżazaura, a mianowicie fragment górnej szczęki. Rajasaurus został następnie formalnie opisany w 2003 roku przez geologa Jeffreya A. Wilsona i współpracowników.
Holotypowy okaz radżazaura zawiera częściowy szkielet, typ GSI nr 21141/1-33, który obejmuje szczękę, kość przedszczękową, mózgoczaszkę i kwadratową kość czaszki; i kręgosłupa, kości biodrowej, nóg i ogona w szczątkach pozaczaszkowych. Jest to pierwszy indyjski teropod, który zachował te szczątki pozaczaszkowe. Możliwe, że Rajasaurus, Lametasaurus i Indosaurus są synonimami, chociaż nie można tego potwierdzić ze względu na fragmentaryczne szczątki, a okaz Lametasaurus zaginął.
W 2010 roku paleontolog Gregory S. Paul oszacował długość ciała radżazaura na 11 metrów (36 stóp) i wagę na 4 tony metryczne (4,4 tony amerykańskiej). W 2016 roku jego długość oszacowano na 6,6 metra (22 stopy). Radżazaur bardzo przypominał madagaskarskiego abelizaura Majungazaura, z separacją 20 milionów lat. Abelizaurydy miały zazwyczaj cztery palce, krótkie ramiona i, aby to zrekompensować, silnie zbudowaną głowę, która była głównym narzędziem polowania; jednak czaszka była krótka, prawdopodobnie mieli skromną muskulaturę szczęki, a zęby były krótkie. Abelizaury prawdopodobnie miały siłę ugryzienia podobną do allozaura przy około 3500 niutonach (790 funtów siły).
Na puszki mózgowej zachowały się tylko lewe strony kości ciemieniowej i czołowej. Puszka mózgowa jest gruba, a przednie części osiągają maksymalną grubość 4 centymetry (1,6 cala) nad oczodołem. Na czołówkach w pobliżu linii środkowej znajduje się ścieżka dla przewodu węchowego, który jest częścią węchu. Brzegi dołów nadskroniowych, wgłębienia po obu stronach wierzchołka czaszki, tworzą niski grzebień strzałkowy wzdłuż środka wierzchołka czaszki. Przednie krawędzie dołu są niezwykle strome. Typowe abelizaurydy miały wydłużone okienka (dziury w czaszce) poniżej kości czworobocznej w pobliżu dna czaszki, ale radżazaur miał wydłużone okienka nadskroniowe w pobliżu górnej części czaszki. W przeciwieństwie do innych teropodów, ale podobny do mażungazaura, crista prootica, która zazwyczaj jest grzbietem wzdłuż torebki ucha w uchu, bardziej wystaje na zewnątrz jako kikut.
Na podstawie materiałów z Wikipedii ·Artykuł w Wikipedii ·Tekst dostępny na licencji CC BY-SA 4.0








