Regaliceratops — Obraz niedostępnyRegaliceratops
Znaczenie nazwy«Ceratops z regaliami»
- Żył
- Okres późnej kredy
- Dieta
- Roślinożerca
- Pierwsze znalezisko
- 2005
- Znaleziony w
- Kanada
Regaliceratops to roślinożerca z działu „Kreda”. Żył: okres późnej kredy. Rozmiary: długość 5 m, wysokość 2,6 m, waga 2 t. Pierwsze znalezisko: 2005, Kanada. Nazwa oznacza „Ceratops z regaliami”. Zwycięstwa w bitwach na naszej stronie: 77 z 132.
Regaliceratops – wymarły rodzaj dinozaura, ceratopsa z rodziny Ceratopsidae. Był dużym czworonożnym roślinożercą o czaszce bogato ornamentowanej.
Pozostałości należące do nieznanego wcześniej nauce rodzaju dinozaura znaleziono na północnym zachodzie Alberty, 164 km na południe od Calgary, w okolicy Waldron Flats w dorzeczu rzeki Oldman. Spoczywały pośród skał formacji St. Mary River datowanych na mastrycht, na samym stropie. Skamieniałości obejmują prawie kompletną, mierzącą nieco ponad półtora metra długości czaszkę, w której nie zachowała się tylko kość dziobowa, a w obrębie której uwagę zwracają niewielkich rozmiarów rogi zaoczodołowe, okazałe dodatkowe skostnienia (epiossifications) kryzy oraz duży róg kości nosowej. Budowa czaszki zwierzęcia pozwoliła Brownowi i Hendersonowi zaliczyć go do grupy Ceratopsia i rodziny Ceratopsidae, a w jej obrębie do podrodziny Chasmosaurinae. Regaliceratops okazał się zaawansowanym ewolucyjnie przedstawicielem Chasmosaurinae, przedstawicielem plemienia Triceratopsini. Do jego najbliższych krewnych zaliczali się wcześniejszy Anchiceratops i sławny Triceratops. Autorzy jego opisu wskazują również cechy bardziej charakterystyczne dla drugiej podrodziny Ceratopsidae, Centrosaurinae. Podobieństwa do centrozaurynów zdają się jednak powierzchowne. Opisaną mozaikę cech Brown i Henderson interpretują jako wyraz konwergencji. Opisanemu przez siebie rodzajowi nadali nazwę pochodzą od słowa regalis oznaczającego po łacinie królewski oraz greckiej zbitki ceratops oznaczającej rogatą twarz. Królewską wydała się badaczom okazała, przywodząca na myśl koronę, kryza kostna chroniąca szyję zwierzęcia, ponadto słowo to odnosi się do Royal Tyrrell Museum of Palaeontology, któremu to muzeum tytuł królewskiego nadała Elżbieta II w 1990.
Pozostałości należące do nieznanego wcześniej nauce rodzaju dinozaura znaleziono na północnym zachodzie Alberty, 164 km na południe od Calgary, w okolicy Waldron Flats w dorzeczu rzeki Oldman. Spoczywały pośród skał formacji St. Mary River datowanych na mastrycht, na samym stropie. Skamieniałości obejmują prawie kompletną, mierzącą nieco ponad półtora metra długości czaszkę, w której nie zachowała się tylko kość dziobowa.
Kość ciemieniowa tworzy kryzę kształtu półokrągłego. Mierzy mniej niż długość przedoczodołowa czaszki i mniej niż 70% jej całkowitej długości. W porównaniu z innymi przedstawicielami tej samej podrodziny nie jest ona szczególnie długa, choć sprawia takie wrażenie w porównaniu z triceratopsią czy należącą do Nedoceratops. Chasmozaur miał jednak szczególnie długą kryzę, dłuższą niż metr. Do cech diagnostycznych rodzaju zaliczono niewielkie, mniejsze od oczodołu okna kości ciemieniowej, przypominające spotykane u Kosmoceratops, a różniące się od chasmozaurzych czy spotykanych u Agujaceratops i Pentaceratops, u których wychodziły poza kość ciemieniową, a także pewne charakterystyczne skostnienia, rozmieszczone wzdłuż obwodu rzeczonej kości. W linii pośrodkowej znajdowało się epiparietal ossification P0, sterczące z kryzy dziobowo-grzbietowo, przypominające podobną strukturę u triceratopsa, poza tym pośrodkowo na kości tej przebiegał grzbiet zlewający się z P0. Kolejne epiparietal, trójkątne w przekroju, odchodziły od kości ciemieniowej w tył. Długie na powyżej 20 cm i płaskie epiparietal P1–2 kreatorzy rodzaju porównują do kształtem do pięciokąta bądź łopaty. Przewyższały one rozmiarami nawet rdzenie rogów nadoczodołowych, nie mając sobie równych wśród Ceratopsinae. Kryzę zdobiło siedem par takich kostek, jednak kolejne były już mniejsze. S1–S4 łączyły się z bocznym brzegiem kości łuskowej, poza pierwszą parą, pięciokątną i leżącą najbardziej z tyłu, miały kształt trójkątny. Prócz nich pozostaje jeszcze jedna para przejściowych skostnień PS, leżących przy szwie łączącym kości łuskowe i ciemieniowe. Wzór skostnień Regaliceratops wniósł pewne nowe światło, weryfikując dotychczasową wiedzę na temat skostnień na kryzach Ceratopsinae.
Na podstawie materiałów z Wikipedii ·Artykuł w Wikipedii ·Tekst dostępny na licencji CC BY-SA 4.0








