Glaucopsyche xerces — Obraz niedostępnyGlaucopsyche xerces
Znaczenie nazwy«Ku czci króla Kserksesa»
- Żył
- Okres późnej kredy
- Pierwsze znalezisko
- 1841
- Znaleziony w
- USA
Glaucopsyche xerces należy do działu „Owady mezozoiku”. Żył: okres późnej kredy. Rozmiary: rozpiętość skrzydeł 3 mm. Pierwsze znalezisko: 1841, USA. Nazwa oznacza „Ku czci króla Kserksesa”.
Xerces blue (Glaucopsyche xerces) to niedawno wymarły gatunek motyla z rodziny motyli pajęczynowatych Lycaenidae.
Gatunek ten żył na przybrzeżnych wydmach Sunset District na półwyspie San Francisco w Kalifornii. Uważa się, że niebieski Xerces jest pierwszym amerykańskim gatunkiem motyla, który wyginął w wyniku utraty siedlisk spowodowanej rozwojem miast. Ostatni niebieski Xerces widziano w 1941 lub 1943 roku na terenie, który jest obecnie częścią Narodowego Obszaru Rekreacyjnego Golden Gate.
Gatunek został po raz pierwszy opisany i udokumentowany w 1852 roku. Charakteryzował się niebieskimi skrzydłami z białymi plamami. Motyle żywiły się roślinnością należącą do rodzaju Lotus i Lupinus. Uważa się, że utrata rośliny lotosu, którą żywił się motyl w stadium larwalnym, była jedną z przyczyn wyginięcia błękitu Xerces. Roślina nie mogła przetrwać w glebach naruszonych z powodu rozwoju człowieka i nie była już dostępna dla niebieskiego Xerces. Łubin, inne wegetatywne źródło pożywienia Xerces blue, nie nadawał się do stadiów larwalnych.
Zachowane okazy znajdują się w California Academy of Sciences, Bohart Museum i Harvard Museum of Natural History.
Podejmowane są wysiłki w celu przywrócenia spokrewnionych motyli w dawnym siedlisku błękitu Xerces. Niebieski Palos Verdes (Glaucopsyche lygdamus palosverdesensis), uważany za kuzyna Xerces z Los Angeles, jest hodowany w laboratoriach.
Odkryto również nowy podgatunek srebrzystego błękitu podobny do Xerces ( Glaucopsyche lygdamus ), którego podgatunek uważano za podgatunek błękitu Xerces i jest on analizowany jako potencjalny sposób ożywienia błękitu Xerces.
Na podstawie materiałów z Wikipedii ·Artykuł w Wikipedii ·Tekst dostępny na licencji CC BY-SA 4.0




