Dryosaurus — Obraz niedostępnyDryosaurus
Znaczenie nazwy«Jaszczurka drzewna»
- Żył
- Okres późnej jury
- Dieta
- Roślinożerca
- Pierwsze znalezisko
- 1894
- Znaleziony w
- Stany Zjednoczone
Dryosaurus to roślinożerca z działu „Jura”. Żył: okres późnej jury. Rozmiary: długość 3 m, wysokość 1,7 m, waga 85 kg. Pierwsze znalezisko: 1894, Stany Zjednoczone. Nazwa oznacza „Jaszczurka drzewna”. Zwycięstwa w bitwach na naszej stronie: 43 z 132.
Dryosaurus to rodzaj dwóch znanych gatunków driozaurów, ornitopodów, które żyły w późnej jurze, około 157 i 145 milionów lat temu, w kimerydzie i tytonie, na terenie dzisiejszej Ameryki Północnej.
Kształt zwierzęcia był dość lekki i smukły, opatrzony szyją, tylnymi nogami i długim ogonem. Z drugiej strony kończyny górne były dość krótkie i zaopatrzone w prymitywne wyposażenie pięciu palców, więc należy przypuszczać, że zwierzę było głównie dwunożne, chociaż czasami może opierać się na wszystkich czterech nogach. Całkowita długość wahała się od 2,5 do 4,5 metra, a wysokość w ramionach około 1,5 metra. Całkowita waga mogła osiągnąć 80 lub 90 kilogramów. Jednak wielkość dorosłego osobnika jest nieznana, ponieważ nie znaleziono znanych dorosłych osobników z tego rodzaju.
Na głowie duże oczodoły świadczące o dobrym wzroku oraz zrogowaciały dziób podobny do żółwia. Zęby, typowe dla innych dinozaurów roślinożernych, znajdowały się wyłącznie na poziomie policzków i były nieobecne w przedszczęce, co jest cechą obserwowaną również u późniejszego tenontozaura. Możliwe, że policzki służyły do przechowywania żywności. Jego inteligencja, mierzona stosunkiem mózgu do ciała, była w połowie poziomu w porównaniu z innymi dinozaurami. Według kustosza muzeum, Johna Fostera, zęby dryozaura charakteryzowały się „silnym grzbietem środkowym na powierzchni bocznej”.
Cechy szkieletu wskazują, że zwierzęta te były dość szybkie i że prędkość była ich jedyną bronią przeciwko działaniu mięsożernych teropodów, podobnie jak inne „gazele-dinozaury”, takie jak lepiej znany hypsilofodon. Ogon, zawsze wzniesiony, pomagał w utrzymaniu równowagi podczas wyścigu. Znaleziska kopalne wskazują, że Dryozaur był typowym zwierzęciem leśnym.
Dryozaur żywił się głównie niską roślinnością na dawnych terenach zalewowych. Cielę Dryosaurus znalezione w Dinosaur National Monument w Utah potwierdziło, że Dryosaurus podążał podobnymi wzorcami rozwoju twarzoczaszki jak inne kręgowce, oczy były proporcjonalnie duże, gdy były młode, a pysk proporcjonalnie krótki. W miarę jak zwierzę rosło, jego oczy stawały się proporcjonalnie mniejsze, a pysk proporcjonalnie dłuższy.
Dryozaur ma wielkość, kształt i cechy kości podobne do ornitopów z rodziny Hypsilophodontidae, chociaż nie można go do niego zaliczyć ze względu na inne szczególne cechy rodzaju. Z tego powodu dinozaur ten został przydzielony do własnej rodziny Dryosauridae. Kilka z tych cech występuje u iguanodontów z okresu kredy, z których Dryozaur jest prawdopodobnie prymitywnym przodkiem lub formą zbliżoną do swoich bezpośrednich przodków.
Okaz holotypowy Dryosaurus YPM 1876 został odkryty w Reed YPM Quarry 5, w członie Upper Brushy Basin formacji Morrison. W późnojurajskiej formacji Morrison w zachodniej Ameryce Północnej szczątki dryozaura zostały wydobyte ze stref stratygraficznych 2-6. Spektakularne wykopaliska w pobliżu Uravan w Kolorado zawierały setki skamieniałości D. altus reprezentujących różne etapy cyklu życia zwierzęcia. Formacja ta jest sekwencją morskich i aluwialnych osadów powierzchniowych, które według datowania radiometrycznego wahają się od 156,3 miliona lat u podstawy do 146,8 miliona lat u szczytu, co plasuje ją w późnych stadiach oksfordu, kimerydu i wczesnego tytonu. okres górnej jury. W 1877 roku formacja ta stała się centrum Wojen o Kości, rywalizacji między paleontologami Othnielem Charlesem Marshem i Edwardem Drinkerem Cope'em. Formacja Morrison jest interpretowana jako półpustynne środowisko z wyraźnymi porami wilgotnymi i suchymi. Basen Morrison, w którym żyły dinozaury, rozciągał się od Nowego Meksyku po Albertę i Saskatchewan i powstał, gdy prekursorzy Frontu Gór Skalistych zaczęli przepychać się na zachód. Osady z jej wschodnich zlewni były przenoszone przez strumienie i rzeki i osadzane na bagiennych nizinach, jeziorach, kanałach rzecznych i terenach zalewowych. Formacja ta jest zbliżona wiekiem do formacji wapienia Solnhofen w Niemczech i formacji Tendaguru w Tanzanii.
Na podstawie materiałów z Wikipedii ·Artykuł w Wikipedii ·Tekst dostępny na licencji CC BY-SA 4.0








