Palaeodictyoptera — Afbeelding niet beschikbaarPalaeodictyoptera
Betekenis van de naam«Oude Mesh-vleugel»
- Leefde
- Early Triassic period
- Voor het eerst gevonden
- 1877
- Gevonden in
- Duitsland
Palaeodictyoptera hoort bij de sectie ‘Insecten uit het Mesozoïcum’. Leefde: Early Triassic period. Afmetingen: spanwijdte 30 mm. Voor het eerst gevonden in 1877, Duitsland. De naam betekent ‘Oude Mesh-vleugel’.
De Palaeodictyoptera zijn een uitgestorven orde van middelgrote tot zeer grote, primitieve paleozoïsche paleopterische insecten. Ze zijn informatief over de evolutie van vleugels bij insecten.
Ze werden gekenmerkt door snavelachtige monddelen, gebruikt om plantenweefsels te doorboren voor voeding. Er is een overeenkomst tussen hun voor- en achtervleugels, en een extra paar winglets op de prothorax, voor het eerste paar vleugels. Ze staan bekend als "zesvleugelige insecten" vanwege de aanwezigheid van een paar vleugels op elk van de borstsegmenten. Hun vleugeltjes geven aanwijzingen over de oorsprong van de eerste insectenvleugels.
De monddelen waren langwerpig en bevatten scherpe doordringende stiletten en mogelijk een zuigend pompachtig orgaan. In tegenstelling tot moderne zuigende insecten, zoals de Hemipteranen, werden de monddelen verticaal onder het hoofd gehouden of naar voren geprojecteerd. Ze gebruikten deze organen waarschijnlijk om sappen uit planten te zuigen, hoewel sommige mogelijk ectoparasieten of roofdieren waren.
Sommige soorten bereikten enorme afmetingen. Mazothairs had bijvoorbeeld een spanwijdte van ongeveer 55 centimeter (22 inch). Een ander onderscheidend kenmerk was de aanwezigheid van ongewoon lange cerci, ongeveer tweemaal de lengte van de buik.
De Palaeodictyoptera zijn een parafyletische verzameling van basale paleodictyopteroidean-insecten, in plaats van een clade, omdat ze aanleiding gaven tot andere insectenorden. Ze variëren in tijd van het Midden-Carboon (late Serpukhovian of vroege Bashkirian in leeftijd) tot het late Perm.
Gebaseerd op materiaal van Wikipedia ·Artikel op Wikipedia ·Tekst beschikbaar onder CC BY-SA 4.0




