Strashila incredibilis — Afbeelding niet beschikbaarStrashila incredibilis
Betekenis van de naam«Eng insect»
- Leefde
- Late Jurassic period
- Voor het eerst gevonden
- 1992
- Gevonden in
- Rusland
Strashila incredibilis hoort bij de sectie ‘Insecten uit het Mesozoïcum’. Leefde: Late Jurassic period. Afmetingen: spanwijdte 7 mm. Voor het eerst gevonden in 1992, Rusland. De naam betekent ‘Eng insect’.
Strashila incredibilis is een fossiele soort van tweevleugelige insecten uit de afzettingen van de Jura-periode van Siberië uit de familie Strashilidae.
Kleine insecten (lichaamslengte ongeveer 7 mm) met talrijke zijuitsteeksels van de buik. De achterbenen zijn relatief zeer groot met gestrekte dijen en onderbenen. Het lichaam is dorso-ventraal afgeplat. Antennes 10-gesegmenteerd, totale lengte ongeveer 1 mm. De lengte van de delen van de voorpoten: dij - 0,7 mm, onderbeen - 1,6 mm, tarsus - 2,5 mm (met klauw). De lengte van de delen van de middelste benen: dij - 1,0 mm, onderbeen - 1,6 mm, tarsus - 2,8 mm (met klauw). De lengte van de delen van de achterpoten: dij - 3,2 mm, tibia - 3,4 mm, tarsus - 3,0 mm (met klauw). De poten bestaan uit 5 segmenten. Volgens de structuur van de geslachtsorganen leek het insect op dipteranen en schorpioenen. Het orale apparaat is verminderd.
In 1992 werd aangenomen dat de soort, samen met andere Mesozoïsche ectoparasieten (Saurophthirus en Tarwinia), een van de oudste takken vertegenwoordigt van een groep die dicht bij moderne vlooien staat.
Bij het beschrijven van het taxon was Rasnitsyn van mening dat de lange uitlopers op de schenen van de achterpoten, in combinatie met de tarsus, door insecten zouden kunnen worden gebruikt om zich aan de haarlijn van pterosauriërs te hechten (een soortgelijk proces dat een clip vormt, wordt aangetroffen bij schaamluis.
In 2010 werden zeer vergelijkbare insecten gevonden in het Midden-Jura (leeftijd - 165 miljoen jaar) in het noordoosten van China nabij het dorp Daohugou. Deze insectenspecimens werden geïsoleerd als vertegenwoordigers van twee nieuwe geslachten, genaamd Vosila en Parazila. In tegenstelling tot de ongelooflijke vogelverschrikker, hadden de laterale uitlopers van deze soorten een vederachtig uiterlijk en leken ze op de tracheale kieuwen van insecten die een aquatische levensstijl leiden. De auteurs van de publicatie, en Rasnitsyn zelf, ontkenden echter de connectie van de ongelooflijke vogelverschrikker met Vosila en Parazila met het leven in het water.
In 2013 werden vrouwelijke Scarecrow Incredibles gevonden in dezelfde plaats Daohugou, die stierven tijdens het paren. Er werd vastgesteld dat bij vrouwtjes de achterpoten geen uitgroei hadden en geen "clips" hadden. Bijgevolg klampten ze zich niet vast aan de haarlijn en de uitgestrekte benen van de mannetjes zijn een voorbeeld van seksueel dimorfisme. Vergrote segmenten van de ledematen zijn ook kenmerkend voor sommige kevers, duwvliegen en libellen - met hun hulp trekken mannetjes vrouwtjes aan of houden ze vast tijdens het paren. Bovendien werden grote ogen gevonden in de ongelooflijke vogelverschrikker, wat niet typerend is voor ectoparasieten. De aanwezigheid van piercing-zuigende monddelen is evenmin bevestigd. De monddelen zijn verkleind, wat aangeeft dat het imago helemaal niet voedde. En bij sommige exemplaren werden vliezige vleugels gevonden, zonder nerven, met een franje van haren langs de randen. Soortgelijke vleugels zijn ook aanwezig in moderne Nymphomyiidae met lange bakkebaarden die in Azië en Noord-Amerika leven. Daarom was de ongelooflijk bange in zijn manier van leven vergelijkbaar met vertegenwoordigers van Nymphomyiidae. De larven van de laatste leven in beken en rivieren in natte vegetatie en houden zich eraan vast met ontwikkelde pseudopoden. In het voorjaar en de late zomer komen volwassen vliegen uit en beginnen te zwermen. Zodra het mannetje en vrouwtje "elkaar vinden", beginnen ze te paren, vallen hun vleugels eraf en kruipt het paringspaar het water in, waar het vrouwtje eieren legt en sterft. Waarschijnlijk was de levenscyclus van de ongelooflijke vogelverschrikker vergelijkbaar. De fossiele begrafenis van de ongelooflijke vogelverschrikker vond plaats nadat hij in het water was gevallen, dus hun vleugelloze vormen werden bijna altijd gevonden. Volgens deze versie waren de laterale processen van de ongelooflijke vogelverschrikker kieuwen die bij volwassenen waren achtergelaten door hun aquatische larven - een voorbeeld van pedomorfose ongebruikelijk voor insecten (behoud van tekenen van eerdere stadia van ontwikkeling in de volwassen toestand).
In 2013, als resultaat van de ontdekking en studie van nieuw materiaal (de overblijfselen van een andere soort, Strashila daohugouensis Huang et al., 2013, werden gevonden in China), werd het Nakridletia-taxon synoniem gemaakt met de Diptera-orde.
Gebaseerd op materiaal van Wikipedia ·Artikel op Wikipedia ·Tekst beschikbaar onder CC BY-SA 4.0




