Labidura herculeanaLabidura herculeana — Afbeelding niet beschikbaar
Insecten uit het Mesozoïcum

Labidura herculeana

Betekenis van de naam«Dodo van de wereld van oorwurmen»

Spanwijdte84 mm
Leefde
Late Cretaceous period
Voor het eerst gevonden
1798
Gevonden in
Sint-Helena

Labidura herculeana hoort bij de sectie ‘Insecten uit het Mesozoïcum’. Leefde: Late Cretaceous period. Afmetingen: spanwijdte 84 mm. Voor het eerst gevonden in 1798, Sint-Helena. De naam betekent ‘Dodo van de wereld van oorwurmen’.

De Sint-Helena-oorworm of Sint-Helena-reuzenoorworm (Labidura herculeana) is een uitgestorven soort van zeer grote oorworm die endemisch is voor het oceanische eiland Sint-Helena in de zuidelijke Atlantische Oceaan.

Met een lengte van wel 84 mm (3,3 inch) (inclusief pincet) was de Sint-Helena-oorworm de grootste oorworm ter wereld. Het was glanzend zwart met roodachtige poten, korte dekschilden en geen achtervleugels.

De oorworm was endemisch voor Sint-Helena en werd gevonden op de Horse Point Plain, Prosperous Bay Plain en het oostelijke droge gebied van het eiland. Het was bekend dat hij leefde in vlaktes, gumwoodbossen en zeevogelkolonies op rotsachtige plaatsen. De oorworm woonde in diepe holen en kwam alleen 's nachts na regen naar buiten. Dave Clark van de London Zoo zei dat "de vrouwtjes buitengewoon goede moeders zijn". Bekend van overblijfselen van subfossielen, zou de gigantische hop van Sint-Helena een roofdier van deze oorworm kunnen zijn geweest.

De Sint-Helena-oorworm werd voor het eerst ontdekt door de Deense entomoloog Johan Christian Fabricius, die hem in 1798 Labidura herculeana noemde. Later werd hij verward met de kleinere en bekendere kustoorworm Labidura riparia, werd gedegradeerd tot een ondersoort van die soort in 1904 en kreeg weinig aandacht. aandacht van de wetenschap. Het was bijna vergeten totdat het in 1962 werd herontdekt toen twee ornithologen, Douglas Dorward en Philip Ashmole, een enorme droge staarttang vonden tijdens het zoeken naar vogelbotten. Ze werden gegeven aan zoöloog Arthur Loveridge die bevestigde dat ze tot een enorme oorwurm behoorden. De overblijfselen werden doorgestuurd naar F. E. Zeuner, die het als een nieuwe soort Labidura loveridgei noemde.

In 1965 vonden entomologen levende exemplaren in holen onder rotsblokken in Horse Point Plain. Hoewel men dacht dat ze een aparte soort L. loveridgei waren, bleken ze na onderzoek dezelfde te zijn als L. herculeana, en dit werd hersteld als hun officiële wetenschappelijke naam (L. loveridgei werd een junior synoniem). Andere zoekacties sinds de jaren zestig hebben de oorwurm niet gevonden. Het werd naar verluidt voor het laatst levend gezien in 1967.

Op 4 januari 1982 gaf het Saint Helena Philatelic Bureau een herdenkingszegel uit met de afbeelding van de oorworm, waarmee de aandacht werd gevestigd op het behoud ervan. In het voorjaar van 1988 werd door de London Zoo een tweemanszoekactie met de naam Project Hercules gelanceerd, maar deze was niet succesvol. In april 1995 werd nog een exemplaar van oorwurmresten gevonden. Het bewees dat de oorwormen niet alleen in gumwoodbossen leefden, maar voordat broedende zeevogels werden weggevaagd door geïntroduceerde roofdieren, leefden ze ook in zeevogelkolonies.

In 2005 voerde Howard Mendel van het Natural History Museum samen met Philip en Myrtle Ashmole een zoektocht uit, zonder resultaat.

De oorworm is sinds 1967 niet meer levend gezien, ondanks het feit dat er in 1988, 1993, 2003 en 2005 naar is gezocht. Hij is mogelijk uitgestorven als gevolg van verlies van leefgebied, "door het verwijderen van bijna alle oppervlaktestenen ... voor de bouw", zoals evenals predatie door geïntroduceerde knaagdieren, mantids en duizendpoten (Scolopendra morsitans). In 2014 heeft de IUCN de beoordeling van L. herculeana op de rode lijst van de IUCN gewijzigd van ernstig bedreigd in uitgestorven.

Gebaseerd op materiaal van Wikipedia ·Artikel op Wikipedia ·Tekst beschikbaar onder CC BY-SA 4.0

Meer uit deze rubriek