Labidura herculeana — Obraz niedostępnyLabidura herculeana
Znaczenie nazwy«Dodo ze świata skorek»
- Żył
- Okres późnej kredy
- Pierwsze znalezisko
- 1798
- Znaleziony w
- Święta Heleno
Labidura herculeana należy do działu „Owady mezozoiku”. Żył: okres późnej kredy. Rozmiary: rozpiętość skrzydeł 84 mm. Pierwsze znalezisko: 1798, Święta Heleno. Nazwa oznacza „Dodo ze świata skorek”.
Skorek św. Heleny lub skorek olbrzymi św. Heleny (Labidura herculeana) to wymarły gatunek bardzo dużego skorka, endemiczny dla oceanicznej wyspy Świętej Heleny na południowym Atlantyku.
Dorastając do 84 mm (3,3 cala) długości (łącznie z kleszczami), skorek Świętej Heleny był największym skorekiem na świecie. Było lśniąco czarne z czerwonawymi nogami, krótkimi elytrami i bez tylnych skrzydeł.
Skorek był endemiczny dla Świętej Heleny i występował na równinie Horse Point, równinie Prosperous Bay i we wschodnim suchym obszarze wyspy. Wiadomo było, że żył na równinach, lasach gumowych i koloniach ptaków morskich w skalistych miejscach. Skorek zamieszkiwał głębokie nory, z których wychodził tylko nocą po deszczu. Dave Clark z londyńskiego zoo powiedział, że „samice są wyjątkowo dobrymi matkami”. Znany ze szczątków subfosylnych dudek olbrzymi św. Heleny mógł być drapieżnikiem tej skorki.
Skorek św. Heleny został po raz pierwszy odkryty przez duńskiego entomologa Johana Christiana Fabriciusa , który nazwał go Labidura herculeana w 1798 r. Później został pomylony z mniejszym i bardziej znanym skorek przybrzeżny Labidura riparia , został zdegradowany do podgatunku tego gatunku w 1904 r. i otrzymał niewiele uwagę od nauki. Został prawie zapomniany, dopóki nie został ponownie odkryty w 1962 roku, kiedy dwóch ornitologów, Douglas Dorward i Philip Ashmole, znalazło ogromne suche szczypce do ogona podczas poszukiwania ptasich kości. Zostały przekazane zoologowi Arthurowi Loveridge'owi, który potwierdził, że należą do ogromnej skorki. Szczątki zostały przekazane FE Zeunerowi, który nazwał je nowym gatunkiem Labidura loveridgei.
W 1965 roku entomolodzy znaleźli żywe okazy w norach pod głazami w Horse Point Plain. Chociaż uważano je za odrębny gatunek L. loveridgei, po zbadaniu okazało się, że są tym samym co L. herculeana i została przywrócona jako ich oficjalna nazwa naukowa (L. loveridgei stał się młodszym synonimem). Inne poszukiwania od lat 60. XX wieku nie przyniosły skutku w znalezieniu skorka. Podobno ostatni raz widziano go żywego w 1967 roku.
W dniu 4 stycznia 1982 r. Biuro Filatelistyczne Świętej Heleny wydało pamiątkowy znaczek przedstawiający skorek, który zwrócił uwagę na jego konserwację. Wiosną 1988 roku londyńskie zoo rozpoczęło dwuosobowe poszukiwania pod nazwą Projekt Hercules, ale zakończyły się one niepowodzeniem. W kwietniu 1995 r. znaleziono kolejny okaz szczątków skorek. Udowodniono, że skorki nie tylko żyły w lasach kauczukowych, ale zanim lęgowe ptaki morskie zostały wytępione przez wprowadzone drapieżniki, żyły również w koloniach ptaków morskich.
W 2005 roku Howard Mendel z Muzeum Historii Naturalnej przeprowadził poszukiwania wraz z Philipem i Myrtle Ashmole, ale bezskutecznie.
Skorka nie widziano żywego od 1967 r., Pomimo poszukiwań go w latach 1988, 1993, 2003 i 2005. Prawdopodobnie wyginął z powodu utraty siedlisk, „poprzez usunięcie prawie wszystkich kamieni powierzchniowych… ... na budowę”, jak a także drapieżnictwo wprowadzone przez wprowadzone gryzonie, modliszki i stonogi ( Scolopendra morsitans ). W 2014 roku IUCN zmienił swoją ocenę L. herculeana na Czerwonej Liście IUCN z krytycznie zagrożonego na wymarły.
Na podstawie materiałów z Wikipedii ·Artykuł w Wikipedii ·Tekst dostępny na licencji CC BY-SA 4.0




