Sphecomyrma freyi — Obraz niedostępnySphecomyrma freyi
Znaczenie nazwy«Mrówka z kulistą głową»
- Żył
- Okres późnej jury
- Pierwsze znalezisko
- 2006
- Znaleziony w
- Myanmar
Sphecomyrma freyi należy do działu „Owady mezozoiku”. Żył: okres późnej jury. Rozmiary: rozpiętość skrzydeł 1 mm. Pierwsze znalezisko: 2006, Myanmar. Nazwa oznacza „Mrówka z kulistą głową”.
Sphecomyrma to wymarły rodzaj mrówek, który istniał w kredzie około 79 do 92 milionów lat temu.
Pierwsze okazy zostały zebrane w 1966 roku, znalezione zatopione w bursztynie, który został wyeksponowany na klifach Cliffwood w stanie New Jersey przez Edmunda Freya i jego żonę. W 1967 roku zoologowie EO Wilson, Frank Carpenter i William L. Brown Jr. opublikowali artykuł opisujący i nazywający Sphecomyrma freyi. Opisali mrówkę z mozaiką cech - mieszanką cech współczesnych mrówek i os zaostrzonych. Posiadał gruczoł metapleuralny, cechę unikalną dla mrówek. Co więcej, był bezskrzydły i miał ogonek, który przypominał mrówkę. Żuchwy były krótkie i przypominały osy, miały tylko dwa zęby, gaster był zwężony, a środkowe i tylne nogi miały podwójne ostrogi piszczelowe. Czułki znajdowały się w połowie odległości między osami a mrówkami i miały krótki pierwszy segment, ale długi, elastyczny funiculus. Dwa dodatkowe gatunki, S. canadensis i S. mesaki, opisano odpowiednio w 1985 i 2005 roku.
Rodzaj należy do najwcześniejszych znanych mrówek, które wędrowały po ziemi, iw tamtym czasie uważano, że jest to ewolucyjne ogniwo między mrówkami a osami. Sugerowano, że mrówki oddzieliły się od przodków os tiphiid, ale późniejsze badania pokazują, że pochodzą one z innego kladu. Wykazuje podobieństwo do istniejących prymitywnych mrówek, takich jak Nothomyrmecia i członkowie plemienia Aneuretini. Jednak niektórzy naukowcy wątpili w naturę tych mrówek i wierzyli, że są to osy ze względu na możliwy brak gruczołu metapleuralnego u Sphecomyrma i krótkie łodygi, które są kluczowymi cechami diagnostycznymi dla mrówek. Dodatkowe zebrane okazy dowiodły, że Sphecomyrma była mrówką, ponieważ zidentyfikowano gruczoł metapleuralny. Dalsze dowody kopalne, wraz z jego smukłym ciałem i dużymi złożonymi oczami, sugerują, że były epigeiczne, żerując towarzysko nad ziemią i na otwartych przestrzeniach. Sphecomyrminy, w tym te mrówki, najprawdopodobniej zniknęły pod koniec mezozoiku.
Przed odkryciem pierwszych skamielin Sphecomyrma nie było zapisów kopalnych żadnych mrówek z bursztynu kredowego, a najstarsze ówczesne owady społeczne sięgały epoki eocenu; najwcześniejsza znana mrówka została opisana na podstawie przedniego skrzydła znalezionego w formacji Claiborne w Tennessee. Ogromna różnorodność skamielin mrówek znalezionych w bursztynie bałtyckim i łupkach florystycznych z oligocenu oraz w bursztynie sycylijskim z miocenu skłoniła entomologów do poszukiwania mrówek z epoki kredowej, które mogą łączyć ze sobą mrówki i osy niespołeczne. Takie powiązanie może rzucić światło na wczesne pochodzenie mrówek, ale przed odkryciem S. freyi nie istniały żadne skamieliny żadnego owada społecznego, dlatego wczesna ewolucja mrówek pozostawała tajemnicą. Tylko jedna skamielina błonkoskrzydłych z górnej kredy była przedmiotem możliwego znaczenia dla ewolucji os i mrówek szpiczastych. Pojedyncze przednie skrzydło zostało odkryte na Syberii i opisane w 1957 roku jako Cretavus sibiricus , przy czym autor zauważył, że żyłkowanie skrzydeł bardzo przypomina osy betylidów lub skoliidów , których te rodziny os mają bliskie powiązania z pochodzeniem mrówek. Było jednak kilka problemów: ponieważ skamielina składała się tylko z jednego skrzydła, naukowcy nie byli w stanie wyjaśnić ani odpowiedzieć, czy owad ma kluczowe diagnostyczne cechy ciała, które mogłyby nawet umieścić go w podkladzie Aculeata.
Mrówki Sphecomyrma można odróżnić od innych mrówek po niezwykle prymitywnej budowie ciała, małych, wąskich żuchwach przypominających osy, krótkich łodygach (podstawny odcinek anteny) i wyjątkowo długim funiculusie, który jest cztery razy dłuższy niż ogonek. Szew (wzór płytkich rowków na głowie) jest dobrze rozwinięty, a krętarz (bliższy koniec kości udowej) jest nieobecny. Węzeł (odcinek między mezosomą, środkową częścią tułowia i żołądkiem) ogonka ogonkowego ma wyraźnie kopulasty kształt i jest oddzielony od propodeum, pierwszego segmentu brzusznego, i części metasomy, tylnej części ciało, przez kilka przewężeń. Skórka (zewnętrzny egzoszkielet ciała) nie jest wyrzeźbiona i pokryta rozproszonymi lub zapasowymi szczecinkami, które są różnymi rodzajami włosia lub struktur przypominających włosy. Budowa ciała wskazuje, że mrówki Sphecomyrma były średniej wielkości formidicydami. Wiadomo, że pracownicy mają żądła.
Na podstawie materiałów z Wikipedii ·Artykuł w Wikipedii ·Tekst dostępny na licencji CC BY-SA 4.0




