Caiuajara — Obraz niedostępnyCaiuajara
Znaczenie nazwy«Starszy ptak»
- Żył
- Okres wczesnej kredy
- Pierwsze znalezisko
- 2014
- Znaleziony w
- Brazylia
Caiuajara należy do działu „Stworzenia latające”. Żył: okres wczesnej kredy. Rozmiary: rozpiętość skrzydeł 2,35 m. Pierwsze znalezisko: 2014, Brazylia. Nazwa oznacza „Starszy ptak”. Zwycięstwa w bitwach na naszej stronie: 29 z 47.
Caiuajara to wymarły rodzaj pterozaura z gatunku tapejarid z okresu wczesnej kredy (etapy od aptu do albu) w Brazylii. Znany jest z jednego gatunku typu, Caiuajara dobruskii.
W 1971 r. robotnicy Alexandre Dobruski i jego syn João Gustavo Dobruski znaleźli skamieniałości pterozaurów na polu w pobliżu Cruzeiro do Oeste na południu Brazylii, w stanie Paraná. Na znaleziska zwrócili w 2011 roku paleontolodzy Paulo C. Manzig i Luiz C. Weinschütz.
W 2014 roku gatunek typowy Caiuajara dobruskii został nazwany i opisany przez Paulo Manziga, Alexandra Kellnera, Luiza Weinschütza, Carlosa Fragoso, Cristinę Vegę, Gilsona Guimarãesa, Luiza Godoya, Antonio Liccardo, João Ricettiego i Camila de Moura. Nazwa rodzajowa odnosi się do geologicznej grupy Caiuá i pokrewnego rodzaju Tapejara. Specyficzna nazwa honoruje odkrywców.
Holotyp CP.V 1449 został znaleziony w warstwie piaskowca formacji Goio-Erê z wczesnej kredy w kotlinie Paraná. Składa się z częściowego szkieletu, w tym czaszki, żuchwy, kręgów szyjnych i elementów skrzydeł. Odkryto wiele setek kości, skupionych w kilku łożach kostnych i reprezentujących co najmniej czterdzieści siedem osobników, ale prawdopodobnie znacznie więcej. W całym złożeniu obecne są wszystkie elementy szkieletu. Kości zostały zachowane trójwymiarowo, nie są ściśnięte, ale rzadko są przegubowe. Znalezione osobniki to często młode osobniki; dorosłe zwierzęta są znacznie rzadsze, reprezentowane są tylko przez dwie czaszki i trzy kości ramienne. Dobre okazy zostały określone jako paratypy, te bardziej fragmentaryczne zostały określone.
Największe osobniki Caiuajara miały szacunkową rozpiętość skrzydeł 2,35 metra (7,7 stopy). Gatunek miał dużą bezzębną głowę, u dorosłych osobników ogromny grzebień w kształcie płetwy rekina na pysku.
Opisujący autorzy ustalili kilka wyróżniających się cech unikalnych, autapomorfie. Czubek pyska jest silnie skierowany w dół, pod kątem 142 do 149°, w stosunku do krawędzi górnej szczęki. Tylne wznoszące się gałęzie kości przedszczękowej na ich linii środkowej tworzą wydłużoną kościstą krawędź wystającą w dół do okienka nosowo-oczodołowego, z dużym otworem czaszki z boku pyska. We wklęsłej górnej tylnej części spojenia zębodołowego, zrośniętych ze sobą przednich żuchw, widoczne jest zaokrąglone wgłębienie. Przednia zewnętrzna krawędź kwadratu ma podłużny rowek. Poniżej przedniej części okienka nosowo-oczodołowego występuje zagłębienie w krawędzi górnej szczęki.
Dodatkowo Caiuajara wykazuje unikalną kombinację cech, które same w sobie nie są wyjątkowe. Dolna krawędź oczodołu jest zaokrąglona. Przy maksymalnym okluzji szczelina między górną a dolną szczęką jest szersza niż w przypadku innych taśm. Pteroid na jego dolnej powierzchni wykazuje wyraźne zagłębienie pozbawione otworu pneumatycznego.
Caiuajara został przydzielony do Tapejaridae, a dokładniej do Tapejarinae. Ma kilka wspólnych cech z tapejaridami, takimi jak grzebień biegnący od przedniego pyska do tyłu głowy; wydłużone okienko nosowo-oczodołowe zajmujące ponad 40% całkowitej długości czaszki; i duży występ na przedniej krawędzi krukowatej. Typową cechą tapejarine jest skierowany w dół czubek pyska. Analiza kladystyczna wykazała, że Caiuajara jest możliwym gatunkiem siostrzanym Tupandactylus. W 2014 roku Caiuajara był geologicznie najmłodszym znanym tapejaridem (oprócz możliwego tapejarida Bakonydraco galaczi ), a także najbardziej wysuniętym na południe znanym. To rozszerzenie ich znanego zasięgu było postrzegane jako wskazówka, że tapejaridy miały globalną dystrybucję.
Na podstawie materiałów z Wikipedii ·Artykuł w Wikipedii ·Tekst dostępny na licencji CC BY-SA 4.0







