RhamphorhynchusRhamphorhynchus — Obraz niedostępny
Stworzenia latające

Rhamphorhynchus

Znaczenie nazwy«Jedwabny ptak»

Rozpiętość skrzydeł1 m
Żył
Okres późnej jury
Pierwsze znalezisko
2017
Znaleziony w
Niemcy

Rhamphorhynchus należy do działu „Stworzenia latające”. Żył: okres późnej jury. Rozmiary: rozpiętość skrzydeł 1 m. Pierwsze znalezisko: 2017, Niemcy. Nazwa oznacza „Jedwabny ptak”. Zwycięstwa w bitwach na naszej stronie: 13 z 47.

Rhamphorhynchus to rodzaj długoogoniastych pterozaurów żyjących w okresie jurajskim.

Mniej wyspecjalizowany niż współczesne pterodaktyloidy o krótkich ogonach, takie jak Pterodactylus, miał długi ogon, usztywniony więzadłami, zakończony charakterystyczną łopatką ogonową z tkanki miękkiej. W pysku Rhamphorhynchus znajdowały się zęby przypominające igły, które były pochylone do przodu, z zakrzywionym, ostrym, przypominającym dziób końcem pozbawionym zębów, co wskazuje na dietę składającą się głównie z ryb; w rzeczywistości szczątki ryb i głowonogów często znajdują się w zawartości jamy brzusznej Rhamphorhynchus, a także w ich koprolitach.

Chociaż fragmentaryczne szczątki kopalne prawdopodobnie należące do Rhamphorhynchus znaleziono w Anglii, Tanzanii i Hiszpanii, najlepiej zachowane okazy pochodzą z wapienia Solnhofen w Bawarii w Niemczech. Wiele z tych skamielin zachowuje nie tylko kości, ale także odciski tkanek miękkich, takich jak błony skrzydeł. Rozproszone zęby, które uważa się za należące do Rhamphorhynchus, znaleziono również w Portugalii.

Klasyfikacja i taksonomia Rhamphorhynchus, podobnie jak wielu gatunków pterozaurów znanych od epoki wiktoriańskiej, jest złożona, z długą historią reklasyfikacji pod różnymi nazwami, często dla tych samych okazów.

Pierwszy nazwany okaz Rhamphorhynchus zwrócił uwagę Samuela Thomasa von Sömmerringa przez kolekcjonera Georga Grafa zu Münster w 1825 r. Von Sömmerring doszedł do wniosku, że należał on do starożytnego ptaka. Kiedy dalsze przygotowania odsłoniły zęby, Graf zu Münster wysłał gips profesorowi Georgowi Augustowi Goldfussowi, który rozpoznał w nim pterozaura. Podobnie jak większość pterozaurów opisanych w połowie XIX wieku, Rhamphorhynchus był pierwotnie uważany za gatunek Pterodactylus. Jednak w tamtym czasie wielu naukowców błędnie uważało Ornithocephalus za prawidłową nazwę Pterodactylus. Dlatego ten okaz Rhamphorhynchus został pierwotnie nazwany Ornithocephalus Münsteri. Po raz pierwszy wspomniał o tym w 1830 r. sam Graf zu Münster. Jednak opis potwierdzający ważność nazwy został podany przez Goldfussa w kontynuacji krótkiego artykułu Münstera z 1831 roku. Zauważ, że ICZN później orzekł, że niestandardowe znaki łacińskie, takie jak ü, nie będą dozwolone w nazwach naukowych, a pisownia münsteri została zmieniona na muensteri przez Richarda Lydekkera w 1888 roku.

W 1839 Münster opisał inny okaz, który uważał za należący do Ornithocephalus (tj. Pterodactylus), z charakterystycznym długim ogonem. Nazwał go Ornithocephalus longicaudus, co oznacza „długi ogon”, aby odróżnić go od okazów z krótkimi ogonami (prawdziwych okazów Pterodactylus).

W 1845 roku Hermann von Meyer oficjalnie zmienił pierwotny gatunek Ornithocephalus münsteri na Pterodactylus münsteri, ponieważ nazwa Pterodactylus była już wtedy uznawana za nadrzędną w stosunku do Ornithocephalus. W kolejnym artykule z 1846 r. Opisującym nowy gatunek „pterodaktyla” długoogoniastego, von Meyer zdecydował, że formy długoogoniaste Pterodactylus różnią się na tyle od form krótkoogoniastych, że uzasadniają umieszczenie w podrodzaju, i nazwał swój nowy gatunek Pterodactylus (Rhamphorhynchus) gemmingi po okazie należącym do kolekcjonera kapitana Carla Eminga von Gemminga, który został później sprzedany przez von Gemminga za trzysta guldenów do Muzeum Teylers w Haarlemie. Dopiero w 1847 r. von Meyer podniósł Rhamphorhynchus do pełnoprawnego rodzaju i oficjalnie włączył do niego oba znane wówczas gatunki długoogoniastych Pterodactylus, R. longicaudus (pierwotny gatunek zachowujący długi ogon) i R. gemmingi . Typowym gatunkiem Rhamphorhynchus jest R. longicaudus; jego okaz lub holotyp również został sprzedany Teylers Museum, gdzie nadal znajduje się jako TM 6924.

Oryginalny gatunek, Pterodactylus münsteri, pozostawał błędnie sklasyfikowany do czasu opublikowania ponownej oceny przez Richarda Owena w książce z 1861 r., W której przemianował go na Rhamphorhynchus münsteri. Typowy okaz R. muensteri, opisany przez Münstera i Goldfussa, zaginął podczas II wojny światowej. Jeśli jest dostępny, nowy okaz lub neotyp jest oznaczony jako okaz typowy, jeśli oryginał zaginął lub został uznany za zbyt słabo zachowany. Peter Wellnhofer odmówił wyznaczenia neotypu w swoim przeglądzie rodzaju z 1975 r., Ponieważ wiele wysokiej jakości odlewów oryginalnego okazu było nadal dostępnych w zbiorach muzealnych. Mogą one służyć jako plastotypy.

Do lat 90. XX wieku (i po konsolidacji wielu wcześniej nazwanych gatunków przez Wellnhofera) rozpoznano około pięciu gatunków Rhamphorhynchus z wapienia Solnhofen w Niemczech, a kilka innych nazwano z Afryki, Hiszpanii i Wielkiej Brytanii na podstawie fragmentarycznych szczątków. Większość gatunków Solnhofen została zróżnicowana na podstawie ich względnej wielkości i cech związanych z rozmiarem, takich jak względna długość czaszki.

Na podstawie materiałów z Wikipedii ·Artykuł w Wikipedii ·Tekst dostępny na licencji CC BY-SA 4.0

Walcz z

Więcej z tego działu