Ceratomyrmex ellenbergeri — Obraz niedostępnyCeratomyrmex ellenbergeri
Znaczenie nazwy«Mrówka z rogiem»
- Żył
- Okres późnej kredy
- Pierwsze znalezisko
- 2016
- Znaleziony w
- Myanmar
Ceratomyrmex ellenbergeri należy do działu „Owady mezozoiku”. Żył: okres późnej kredy. Rozmiary: rozpiętość skrzydeł 5 mm. Pierwsze znalezisko: 2016, Myanmar. Nazwa oznacza „Mrówka z rogiem”.
Ceratomyrmex to wymarły rodzaj mrówek z podrodziny Formicidae Haidomyrmecinae. Rodzaj zawiera jeden opisany gatunek Ceratomyrmex ellenbergeri i jest znany z kilku późnokredowych skamielin znalezionych w Azji.
Ceratomyrmex jest znany z łącznie czterech dorosłych skamielin. Holotyp to okaz o numerze „NIGP164022” z Instytutu Geologii i Paleontologii w Nanjing; dorosły okaz „IGR.BU-002” z Uniwersytetu w Rennes jest oznaczony jako paratyp. Dwa dodatkowe okazy opisane, ale nie oznaczone jako paratypy, znajdowały się w prywatnej kolekcji Siegharda Ellenbergera w Niemczech. Opisane okazy pochodzą od dorosłych kast robotników, które zostały zachowane jako inkluzje w przezroczystych bryłach bursztynu birmańskiego. Okazy bursztynu wydobyto ze złóż w stanie Kachin w Mjanmie. Bursztyn birmański został datowany radiometrycznie za pomocą izotopów U-Pb, dając wiek około 98,79 ± 0,62 miliona lat, w pobliżu granicy aptyjsko-cenomańskiej, w najwcześniejszym cenomanie.
Skamieliny zostały po raz pierwszy zbadane przez paleoentomologów Vincenta Perrichota, Wang Bo i Michaela Engela, a opis nowego rodzaju i gatunku grupy z 2016 r. został opublikowany w czasopiśmie Current Biology. Nazwa rodzaju Ceratomyrmex została ukuta jako połączenie greckiego przyrostka „myrmex”, który oznacza „mrówka” i jest powszechnie używanym przyrostkiem w nazwach rodzajów, keratos, oznaczającym „róg” w odniesieniu do unikalnej modyfikacji głowy. Specyficzny epitet ellenbergeri to patronim honorujący Siegharda Ellenbergera, który pozwolił na zbadanie kilku okazów. Ceratomyrmex jest jednym z kilku rodzajów mrówek opisanych z bursztynu birmańskiego, inne to Burmomyrma, Camelomecia, Gerontoformica, Haidomyrmex, Linguamyrmex, Myanmyrma i Zigrasimecia.
Perrichot i in. zasugerował kilka różnych funkcji dla wysoce wyspecjalizowanych aparatów gębowych. Opierając się na zachowaniach współczesnych rodzajów mrówek pułapkowych, takich jak Odontomachus, Anochetus i Acanthognathus poinari, Perrichot et al. zauważył, że szczeciny na rogu zapewnią miękką poduszkę do poruszania się poczwarek i larw w gnieździe. Przy zamkniętych żuchwach włosy spustowe są wystarczająco długie, aby nadal można je było potknąć. Istnieje możliwość, że szczęki mogły służyć jako mechanizm obronny, używany do odstraszania drapieżników lub ogłuszania ofiary poprzez szybkie otwarcie żuchwy. Róg i szczeciny w ogóle nie byłyby używane w tych manewrach, więc obrona prawdopodobnie nie była jedyną funkcją. Chociaż struktura mogła być używana do przenoszenia żywności i materiałów gniazdowych, prawdopodobieństwo, że jest to jedyna funkcja, jest niskie, ponieważ włosy spustowe nie byłyby wówczas potrzebne. Najbardziej prawdopodobnym zastosowaniem rogu i żuchwy byłoby uwięzienie dużej ofiary za pomocą szczecin dostarczających informacji sensorycznych o pozycji ofiary i wytwarzających tarcie zapobiegające ruchowi. Rozmiar rogu i żuchwy sprawia, że schwytanie małej ofiary jest mało prawdopodobne, ponieważ ofiara miałaby czas na ruch, zanim żuchwy zostały całkowicie zamknięte.
Robotnice Ceratomyrmex mają około 4,5–5,9 mm (0,18–0,23 cala) długości, podczas gdy królowe i trutnie były nieznane w momencie opisu. Robotnice różnią się od wszystkich innych haidomyrmecines wyraźnie zmodyfikowanym clypeusem, który tworzy róg wystający spomiędzy podstaw anten. Róg zakrzywia się do przodu z zaokrąglonym wierzchołkiem przypominającym szpatułkę. Spód rogu pokryty jest gęstym układem długich szczecin, które schodzą od wierzchołka do jednego rzędu w kierunku podstawy. Krzywizna szpatułki ma również grupę drzazg otaczających jej krawędzie. Podobnie jak inni członkowie Haidomyrmecini, żuchwy Ceratomyrmex są zmodyfikowane w wydłużone kształty przypominające kosy. Żuchwy są powiększone, aby sięgać ponad głową do wierzchołka rogu, tworząc pułapkę. W pobliżu miejsca, w którym spoczywają zamknięte żuchwy, znajdują się cztery bardzo długie włosy spustowe, po dwa z każdej strony głowy.
Na podstawie materiałów z Wikipedii ·Artykuł w Wikipedii ·Tekst dostępny na licencji CC BY-SA 4.0




