Vectidraco — Obraz niedostępnyVectidraco
Znaczenie nazwy«Smok z wyspy Wight»
- Żył
- Okres późnej kredy
- Pierwsze znalezisko
- 2008
- Znaleziony w
- Anglia
Vectidraco należy do działu „Stworzenia latające”. Żył: okres późnej kredy. Rozmiary: rozpiętość skrzydeł 1 m. Pierwsze znalezisko: 2008, Anglia. Nazwa oznacza „Smok z wyspy Wight”. Zwycięstwa w bitwach na naszej stronie: 13 z 47.
Vectidraco to rodzaj azhdarchoidalnego pterozaura z dolnej kredy Anglii.
W listopadzie 2008 roku Daisy Morris z Whitwell na wyspie Wight, czteroletnia zapalona kolekcjonerka historii naturalnej, odkryła małe kości w skale poniżej klifu Atherfield Point na południowo-zachodnim wybrzeżu Wight. Jej rodzice starannie zebrali wszystkie dodatkowe skały ze skamielinami, jakie udało im się znaleźć na miejscu. W kwietniu 2009 roku odkrycie Daisy zostało potwierdzone przez paleontologa Martina Simpsona z University of Southampton. Rodzina Morrisów przekazała okaz do Muzeum Historii Naturalnej.
W 2013 roku opublikowano artykuł naukowy na temat znaleziska w czasopiśmie elektronicznym PLoS ONE, zatytułowany A New Small-Bodied Azhdarchoid Pterosaur from the Lower Cretaceous of Anglia and Its Implications for Pterosaur Anatomy, Diversity and Phylogeny. W nim Darren Naish, Martin Simpson i Gareth Dyke opisali i nazwali gatunek typowy Vectidraco daisymorrisae. Nazwa rodzajowa pochodzi od łacińskiego Vectis, rzymskiej nazwy wyspy znanej obecnie jako Isle of Wight, oraz dracō, co oznacza „smok”. Specyficzna nazwa honoruje odkrywcę Daisy Morris. Simpson napisał również książkę dla dzieci o odkryciu Daisy Morris, zatytułowaną Daisy and the Isle of Wight Dragon.
Jedyny znany okaz, holotyp NHMUK PV R36621, został odkryty w Chale Clay Member z Atherfield Clay Formation of the Lower Greensand Group, warstwie gliny strefy Deshayesites forbesi, podstrefie Deshayesites fittoni, pochodzącej z wczesnego aptu, z wiekiem 124 milionów lat. Składa się z lewej strony miednicy, prawego kości kulszowej, tylnego kręgu grzbietowego i pierwszych trzech kręgów krzyżowych u osobnika młodszego lub dorosłego.
Vectidraco to stosunkowo mały pterozaur. Miednica ma cztery centymetry długości, jak została zachowana. Rozpiętość skrzydeł Vectidraco oszacowano na siedemdziesiąt pięć centymetrów, a całkowitą długość ciała na trzydzieści pięć centymetrów. Ze względu na pokrewieństwo autorzy opisu przyjęli, że jest to postać bezzębna, z grzebieniem na pysku.
Ustalono kilka unikalnych cech pochodnych, autapomorfie. Staw biodrowy jest ograniczony w górnym tylnym rogu przez trójkątne zagłębienie. To zagłębienie jest nadwieszone przez grzbiet biegnący w dół do tyłu. Przednia łopatka kości biodrowej ma niepodzielne, z grubsza owalne zagłębienie na przedniej wewnętrznej stronie, poniżej wypukłej powierzchni. Ponadto występuje unikalna kombinacja cech polegająca na tym, że wydłużone tylne ostrze kości biodrowej ma kształt litery T, zakończone szerokim rozszerzeniem również wystającym do góry, czyli dłuższym niż trzon samego tylnego ostrza.
Uszkodzenie kości biodrowej świadczy o obecności kości wielbłądowatej, wewnętrznych komór powietrznych. Pneumatyzowane są również wszystkie zachowane kręgi.
Vectidraco został przydzielony do Azhdarchoidea w pozycji podstawowej. Jeśli to prawda, byłby to jeden z najmniejszych znanych azhdarchoidów. W 2018 roku paleontolog Nicholas Longrich i jego współpracownicy w dużej analizie filogenetycznej odkryli, że Vectidraco zajmuje bardziej pochodną pozycję w Azhdarchoidea, a dokładniej jako takson siostrzany zarówno Tapejara, jak i Europejara w rodzinie Tapejaridae. W 2020 roku, w analizie filogenetycznej przeprowadzonej przez Davida Martilla i współpracowników, Vectidraco został ponownie znaleziony w Tapejaridae. Ich analiza jest zgodna z analizą Longricha i współpracowników, w której Tapejaridae podzielono na dwie linie: Tapejarinae i Sinopterinae. Vectidraco, podobnie jak w analizie Longricha i współpracowników, został odzyskany jako takson siostrzany zarówno Tapejara, jak i Europejara, w podrodzinie Tapejarinae.
Na podstawie materiałów z Wikipedii ·Artykuł w Wikipedii ·Tekst dostępny na licencji CC BY-SA 4.0








